Tanzania

Op safari in Kenia & Tanzania

15min. leestijd

11 september
Op 11 september vliegen, niet echt over nagedacht, maar alles ging oké gelukkig! Goeie vlucht van ca. 8 uurtjes, dus prima te doen. In Nairobi, Kenia, werden we in de avond afgehaald door de agent van Outsight. Het was natuurlijk al donker, dus niet veel gezien van de stad. In het hotel nog een hapje gegeten; het restaurant was 24 uur per dag open, maar je moest vooral niet iets van de kaart kiezen, want dat hadden ze niet meer! We sliepen in een soort bezemkamer, maar vooruit, na zo’n dag slaap je zo.

12 september
Alex, onze privé-gids en chauffeur voor het verblijf in Kenia kwam ons vroeg halen, om naar het National Park Masai Marate brengen. Onderweg al zebra’s, struisvogels etc. gezien en Alex reed gewoon door!!!! Ja, gek hè, hij wist wat er nog zou komen! Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (22)Je weet echt niet wat je ziet, de eerste paar uurtjes waren redelijk op een asfaltweg, maar de laatste paar uren werd je van hot naar her geschud in het busje met four-wheel aandrijving. Zandwegen, megakuilen, zeker het laatste stuk naar de Ol Moran Tented camp, waar we verblijven. De lunch stond al klaar, stevige lunch wat je hier wel nodig hebt, wanneer je lekker in de buitenlucht bent de hele dag. Het verblijf is prima, iets van 8 safaritenten met daarboven een rieten puntdak en een kleine veranda aan de voorkant. De tenten zijn hoog en voorzien van muskieten-netten. Aangrenzend aan de tent is een stenen ruimte waar de douche en toilet zijn. Allemaal prima. Ziet er ook leuk uit allemaal. Een mooie tuin met af en toe nog een aap! In het midden is een gebouwtje waar gegeten wordt. Ons verblijf is volpension, dus alles is geregeld, kan ook niet anders, we zitten midden in de bush! Vriendelijke mensen die zeer behulpzaam zijn en goedlachs. Beetje rond gelopen op het terrein van Ol Moran en alvast de eerste dieren gezien: bavianen apen! In de middag de eerste safari gemaakt. Vanuit de lodge eerst weer een hele tour om bij de ingang van het park te komen, wat een slechte zandweggetjes! Nou gelijk raak: olifanten, hele groepen met jongen, Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (6)antilopen, Thomson gazellen, buffelo’s, wildebeesten (ja, zo heten ze echt; wild beast, een soort gnoes), zebra’s, impala´s, leeuwen die alvast aan het dineren waren! Leeuwen zijn niet kieskeurig hoor en laten niets dan enkel een karkas over. Vader Leeuw ligt alvast een stukje verderop uit te buiken en dan mag de rest z’n gang gaan. Zolang ze aan het eten zijn, kan je ongestoord kijken, ze hebben je niet eens in de gaten. Af en toe tillen ze hun kop, rood van het bloed van de prooi op, en gaan rustig verder. De gieren liggen op de loer en zodra de leeuwen vol zijn, slaan zij hun slag. Verder nog beren, tijgers, ijsberen….. nee nu sla ik een beetje door, maar je bent echt zwaar onder de indruk als je deze mooie dieren zo bij elkaar ziet. Helemaal nog in de wolken en door elkaar geschud weer terug naar de lodge. Een fikse moesson regenbui met onweer en de zaak frist weer op. Daardoor is het dus niet zo stoffig en staat alles er nog behoorlijk fris en groen bij. De stroom stond aan in de avond, dus snel lekker een douche nemen en aanschuiven voor het avondeten en nog eens alle beelden de revue laten passeren.

13 september
Heel vroeg opgestaan. Alex wilde om 6.30 uur de safari starten. Snel een kop koffie en hup het 4-wiel gevaarte in. Leeuwen gezien die heerlijk van hun ontbijt aan het genieten waren, het water liep ons in de mond, want wij moesten nog ontbijten….. Nu ook een giraffe gezien, wat een schitterend mooi dier is dat. Alex wist nog een plek waarschijnlijk luipaarden zouden zijn. Terwijl hij druk aan het zoeken was, vergat hij even dat er een megakuil in dat pad zat….. naast een helling en water…… 1 wiel hing in de lucht en wij dus ook….. het zal niet zo zijn dat we weer iets dergelijks meemaken op onze vakantie. We moeten de traditie toch hoog houden. Nou, dat is weer gelukt. Alex direct via z´n bakkie hulp opgeroepen. Wij ondertussen met klotsende oksels en zweet in de bilnaad voorzichtig naar de andere kant van de auto gaan hangen en maar wachten. Alex stond intussen buiten de auto, gelukkig geen dieren in de buurt. Uiteindelijk kwam er iemand en wij met z´n allen ook uit de auto en aan de bus hangen aan een kant. Alex gas geven en ja hoor, daar kwam ´ie weer met alle wielen op de grond. Applaus was op z´n plaats! Daarna weer terug naar de lodge en heerlijk ontbeten. Terwijl Herman in de tent bleef, ben ik nog even een rondje gaan lopen. Zo ´n klein rondje dat ik uiteindelijk door de rangers werd teruggebracht. Kleine meisjes moeten ook niet alleen over straat…. (opmerking natuurlijk van Herman) Het viel best wel mee, was alleen een beetje te ruim een rondje gelopen en kwam dus ver achter de lodge uit. De rangers hebben we weer de juiste richting in geholpen. Was inderdaad eigenlijk niet zo verstandig…….. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (19)In de middag nog even met z´n tweeën een rondje naar een Masaidorpje gelopen en daarna eind van de middag weer op safari. Het nomaden volk Masai leeft hier en zijn geitenhoeders en lopen met hun dieren de hele dag rond. Deze keer gingen we eerst een half uur vol gas (en dat is knap op dirt roads) om vervolgens ergens het gras in te duiken en, jawel 2 luipaarden in de boom! Fantastische dieren, maar heel moeilijk te vinden. Het valt trouwens op dat er een continu proces is van jonge dieren, heel veel baby´s te vinden. Vervolgens nog even op zoek naar de rest van het dierenrijk. Wat kwamen we tegen, een cheeta die net een prooi had en lekker zat te kluiven. Aan de overkant van de cheeta zagen we in een keer een nijlpaard! Leeuwen, een mooi mannetje met manen. Struisvogels, Maribu vogels, jakhals, een hyena die ons aan zat te kijken. Kortom, het bleef maar doorgaan, echt heel indrukwekkend en daar wordt je helemaal lyrisch van! Alex was ook helemaal in zijn nopjes dat hij de luipaarden gevonden had. Weer allerlei, in onze ogen, capriolen met z’n auto uitgehaald, maar ja het is tocht een 4-wheel drive…. Je ziet dat de gidsen/rangers via hun bakkie in de auto continue info uitwisselen. Dat doen ze niet met iedereen, ze hebben zo hun principes. En hup daar gaan ze weer op iets af. Het is gelukkig niet zo dat er hele rijen staan, dat is zeker niet zo. Lekker gemoedelijk. We zijn wel heel blij dat we gekozen hebben voor privé-safari’s. Het busje is voor ons alleen en je kunt dus overal staan om te kijken en foto’s te nemen. Het dak gaat een stukje omhoog, dus je kunt prima staan. Wel een luxe hoor! En met een gids als deze Alex die min of meer verslaafd is om de beste spots te vinden, kan het niet meer stuk. Lekker geslapen, wel een extra deken gevraagd, het is echt koud hier joh.

14 september
We hebben vakantie, maar moeten nog vroeger uit bed dan thuis. Nou ja, je ligt er dan ook heel vroeg in, lichten uit en verder kan je hier niet veel natuurlijk. Om 6.15 uur ontbijten en om 6.30 uur de auto in voor een bijzondere safari: de hele ochtend en naar de rivier waar de grote migratie van o.a. de wilde beesten Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (10)jaarlijks plaatsvindt. In principe is dit in juli –augustus, dus we hebben er geen enkele de rivier zien oversteken. Maar goed, de trip erheen was alweer heel interessant . Bij de rivier aangekomen zagen we de plekken waar de wilde beesten hun oversteek richting Tanzania maken. Wat je normaliter bij National Geographic op tv ziet! Het is ook echt net een film deze safari´s. Geen migratie gezien dus, maar wel een aantal croqs en heel veel nijlpaarden!!!! Echt heel gaaf. Die grote dieren met kleine oortjes waarbij de huid rondom roze is en net zo bij de ruimte rond de ogen. Ziet er heel lief uit, maar zijn de meest gevaarlijke dieren. Onderweg verder nog wrattenzwijnen gezien en een hele groep giraffen met baby´s. Echt zulke mooie dieren! Olifanten, struisvogels en de andere bewoners van het park. Masai Mara is trouwens levensgroot, je rijdt er echt uren doorheen en dan heb je nog lang niet alles gezien. Op de terugweg had Alex weer een missie: hij had doorgekregen dat er een luipaard in een bepaald gebied te vinden was, dus hij daar heen, hobbel de bobbel. De luipaard leeft in de bomen en komt alleen in de avond naar beneden om te jagen en te eten. Hij lag er heerlijk lui bij en zag er prachtig uit. We hebben zo ontzettend mooie foto’s van alles, maar deze is echt een hele bijzondere.Rustig wat staan kijken (vanuit de jeep natuurlijk!). Ook was er in de buurt nog een cheeta gespot ergens. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (14)Wij daar ook heen met nog wat andere jeeps en niemand zag het dier, totdat onze gids hem spotte. Die man ziet echt alles, niet te filmen. Doet dit werk al 23 jaar, dus heel veel ervaring en verslaafd aan de dieren. Er is ook een duidelijk verschil tussen een cheeta en een luipaard, nu we ze zo vlak na elkaar zagen, kon je het verhaal van Alex ook heel goed in de praktijk zien. Je ziet het wel op de foto’s! Tegen lunchtijd weer terug en lekker wat gegeten. Wel een beetje gaar na zoveel uur hobbel de bobbel in het busje. Maar het is het zo dubbel en dwars waard, wat een ervaringen zeg, ongelooflijk!Vanmiddag lekker vanaf onze veranda een prachtig schouwspel gezien. De bavianen deden zich tegoed aan de vruchten uit de bomen hier op het terrein. Een groep van zeker tien apen die in de bomen klommen, hard schudde aan de takken zodat de vruchten eraf vielen en zich dan met een uitsloverige koprol weer uit de boom lieten zakken. Echt zo gaaf. We hebben zeker een uur zitten kijken. Ook veel kleine aapjes die aan het spelen waren. Natuurlijk veel foto’s van onze eigen broeders en zusters gemaakt. Beetje geluierd verder en wederom een moesson met veel onweer. Het koelt dan wel behoorlijk af, moet ik zeggen. Trouwens, we hebben allebei geen enkele last van de Malerone malaria tabletten. Gelukkig dus geen bijwerkingen. Ondanks de deet spray die we gebruiken, ben ik toch vannacht 2 keer gestoken, hopen maar dat het gewoon een ordinaire mug is en geen malariamug. Vanavond voor de laatste keer gegeten in Ol Moran. Ik had gehoopt op de Keniaanse dish: ulgaro, een maisgerecht. Ik vroeg er naar en bleek dat ze dit niet voor de toeristen doen, maar het wel zelf elke dag eten, het is hun hoofdmaaltijd samen met vlees en groenten. We kregen een bordje met dit gerecht vanuit de keuken. Erg lekker in combi met de groenten die ze hadden. Toch een echt lokaal Keniaans gerecht kunnen eten.

15 september
Al weer vroeg op pad, 6.30 uur. We gingen door het NP Masai Mara omdat dit korter is. Nog wel weer de dieren gezien onderweg, maar verder niet gestopt omdat we op doorgang door het park waren. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (11)Na een uur of twee gingen we verder buiten het park. Deze weg zou heel slecht zijn, had Alex ons verteld. Nou, dat was niets teveel gezegd. Een stuk van iets van 80 km waar we 4,5 uur over gedaan hebben! We reden van links naar rechts met een paar km/u om gaten e.d. te vermijden. Het was in het begin wel grappig, maar later konden we niets grappigs meer bedenken aan deze rit…! Alex was er op gebrand om binnen een recordtijd deze weg te doen. Zijn collega deed er langer dan 4,5 uur over, dus dat moest hij overtreffen. Het zijn wel haantjes hoor, die gidsen. Maar goed, hij reed verder prima en je moest gewoon niet vooruit kijken, maar vooral opzij. Bij de grens met Tanzania aangekomen was het een drukste van jewelste. Veel mensen (vooral vrouwen) met grote zakken op hun hoofd met van alles en nog wat. Er werd veel handel gedreven op dat grensstukje. De papieren afwikkeling ging heel snel en ze zijn echt heel vriendelijk. Er werd ons direct gevraagd of wij Van der Sar kennen…. Typische vraag. Bij de grens werden we ‘overgedragen’ aan onze gids in Tanzania. Deze beste man heet January (geboren en gedoopt in januari…). We namen afscheid van Alex met een firme handruk en natuurlijk een hele vette fooi. Daar moeten de gidsen het vooral van hebben. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (24)Het was nog een uur of 3 rijden naar de lodge. Dit was een stopover lodge en was niet echt heel bijzonder. We hadden een late lunch daar. In de middag zijn we nog even bij het beroemde, megagrote Victoria meer geweest. January bracht ons daar via een klein vissersdorpje. Was wel heel leuk om dit te zien. Je zag dat ze ook echt een ontwikkeling doormaken daar; de lemen huisjes worden langzaam aan vervangen door bakstenen huisjes. De mensen leven er van de visserij en de koeien. Veel vis uit het Victoria meer wordt geëxporteerd; tilapiafilet en de victoriabaars bijv. In de avond hebben we op locale wijze, volgens January, victoriabaars gegeten. Een hele vis met kop en al op je bord en deze kan je dan plukken. Was wel heel erg lekker. Met de beroemde ugali er weer bij, was het heel compleet.

16 september
Nu was het echt zover: Serengeti!!!!! We stonden op met regen en onweer. Dit hield gelukkig tegen een uur of 11 op. Serengeti is heel anders dan Masai Mara. Sowieso veel groter qua oppervlakte, maar ook heel divers qua landschap; immense vlaktes met hoog, gelig gras, weer stukken met veel groen en boompjes/bomen, watertjes met wat palmbomen, rotsblokken etc etc. Heel indrukwekkend. Het is iets van 18000 km2, kortom je komt er niemand tegen en kan dagen rijden. Na ongeveer een klein uur zagen we een groep leeuwen: 2 mannetjes met vrouwtjes en jongen. We kwamen tot op ongeveer 5 meter afstand met de raampjes open en het dak omhoog! Wel even wennen, je denkt dat ze direct in de aanval gaan, maar eigenlijk zijn ze niet in je geïnteresseerd, tenzij je ze gaat irriteren. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (13)Het is teveel om op te noemen, maar deze eerste dag zagen we groepen olifanten, diverse gazelle soorten, inclusief een kalf van max. 2 dagen oud (kon nog niet echt op z’n benen staan), olifant die aan het baden was in een rivier. Behalve grote dieren ook veel vogelsoorten gezien, uiteraard gieren, maar ook kleinere soorten, in allerlei kleuren. Aan het eind van de dag naar zijn we naar een uitkijkpunt gereden waar misschien wel 40 nijlpaarden in de rivier lagen te baden; de hippo jacuzzi!! Je weet echt niet wat je ziet, en stinken en brullen dat ze doen. Er lagen ook nog 2 krokodillen. De nijlpaarden zijn overdag in het water en in de avond, wanneer de zon omlaag is, komen ze aan land en gaan gras grazen. We hebben mooie foto’s dat ze hun bek wagenwijd opendoen. Als je de tanden ziet, dan begrijp je dat dit een van de gevaarlijkste dieren is. Het ziet er allemaal schattig uit met de kleine roze oortjes, totdat ze hun bek opendoen! Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (9) ’s Avonds in het restaurant van de lodge gegeten. Het is echt een heel leuk safaricamp. We hebben een mooie tent met daarin alles zelfgemaakt, echt heel leuk, veel hout en wat scheidingen voor de badkamer in beton maar met hele leuke vormen. Er staan iets van 8 van deze tenten/huisjes. Er is dus een ruimte met rieten dak ook waar het restaurant is. Op de muur hangt een bord met het menu van de dag. We hebben prima gegeten en de mensen die hier werken zijn echt heel enthousiast en trots op hun werk. Heel leuk om te zien. Je zit gewoon echt midden in de bush en kijkt uit over de immense vlaktes met de zebra’s en gnoes. Eigenlijk is het niet voor te stellen voor ons Westerlingen, vinden wij althans. Na het eten nog wat drinken in de van hout en touwen zelfgemaakte banken in de ‘lobby’ en daarna het mandje in. We werden door een ‘ranger’ met lantaarn en pijl en boog (ja, echt waar) naar onze tent gebracht. Ja, je weet nooit wat je nog tegenkomt in het donker….. Lekker geslapen, onder een dekbedje zelfs! Om het bed heen een grote klamboe voor de muggen en ander gespuis. Er loopt hier wel het een en ander, daar je natuurlijk gewoon midden in Serengeti zit.

17 september
Ontbeten en om 08.30 uur op safari. We kwamen eerst nog door een dorpje. Voorheen woonden er diverse stammen verspreid in Serengeti, maar de diverse wildlife management en de overheid hebben ervoor gezorgd dat er kleine dorpjes werden gevormd, waar met z’n allen kan leven, werken en voor elkaar kunnen zorgen. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (15)Deze dag zullen we niet snel vergeten en was echt super speciaal: het was de luipaardendag. We hebben 4 luipaarden gezien, maar het meest bijzondere was de situatie. We zagen 2 luipaarden in een boom liggen en af toe staan, dat was al fantastisch. Toen zag onze gids January, inmiddels omgedoopt in Mr. Leppard, een luipaard een stukje verder onder een boom zitten met zijn vizier op een groepje Thomson gazelles. Nu, je kunt je voorstellen dat ons hart een slagje oversloeg. Het dier ging rustig erop af en sloop door het middelhoge gras. Telkens een stukje verder, heel langzaam en steeds lager. De gazellen hadden niets in de gaten en de wind stond goed, dus ze roken de luipaard ook niet. Op een gegeven moment was er een gazel vlak naast de luipaard, maar hij zette niet de aanval in. Het dier was heel slim en moet ook op het juiste moment en het juiste dier aanvallen. De hoorns van de gazelle kunnen een luipaard lelijk verwonden. We hebben wel een uur gestaan en gezien dat de luipaard stil bleef liggen en zijn moment bleef afwachten. Toen in een keer, heel snel, sloeg het toe met een sprong en een paar stappen vooruit. De gazelle kon niet meer reageren en het dier vloog omhoog. De luipaard greep het beest in de hals en bleef het zo een tijdje vasthouden. De gazelle zag je nog wat spartelen en toen was het gedaan. De hele aanval ging heel snel en was zo ontzettend bijzonder om te ervaren. Alles vanaf het moment dat de luipaard besloot om te gaan lunchen. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (17)Even later sleepte hij de dode gazelle tussen zijn poten en met de hals in zijn bek mee het gras in naar een goede schuilplaats. In een boom, daar leven de luipaarden en kan de prooi niet gepakt worden door leeuwen bijv. De luipaard moest telkens even stoppen om op adem komen. Na een behoorlijke afstand had de luipaard een geschikte boom gevonden om zijn prooi in te verorberen en te verbergen. Dit hebben we allemaal van heel dichtbij kunnen aanschouwen en January reeds steeds een stukje mee. De luipaard moest even krachten verzamelen en hup daar sleepte hij zijn prooi mee de boom in. De kop van de arme gazelle hing over een dikke tak heen. Het duurt dan even voordat de luipaard echt gaat lunchen, omdat het een zware job was en hij even moet bijkomen. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (16)Na een paar uur zijn wij zelf weer wat verder gegaan en hebben geluncht, een soort picnic plaats. January wist natuurlijk dat het dier nu wel zou gaan eten, dus wij weer die kant op en ja hoor, we kwamen eraan en de luipaard sprong net de boom uit om zijn moeder en zuster te halen die een stuk verderop al in een boom zaten. De eerste die we gezien hadden. Heel rustig liep het dier over de grasvlakte naar de boom waar de rest zat. De moeder, kon je goed zien, was zwanger. Het dier wat de rest dus kwam halen, maakte een paar keer een soort grommend geluid en riep ze hiermee dus voor het eten. Mamma en zus kwamen uit de boom geklommen en liepen rustig, na een knuffel met hun broertje rustig terug naar de boom waar de prooi lag. Onderweg was het nog even dollen met elkaar (wij reden inmiddels telkens een stukje verder). Een van de luipaarden liep ook heel rustig tussen de verschillende landrovers door en ging tot 2 keer toe onder de auto liggen. Heel nieuwsgierig was het beestje. Heel dichtbij dus, de aaibaarheidsfactor is wel heel groot dan hoor…… Bij de bewuste eettafel aan gekomen, leek het op een soort spelletje van wie het eerste de prooi ontdekt had boven in de boom. Het zusje klom erin en had direct beet en begon haar diner. De andere 2 volgde wat later en bleven rustig op een andere tak zitten wachten tot de een was uitgegeten.  Je zult begrijpen dat deze paar uur durende ervaring er een is om nooit te vergeten en echt onbeschrijflijk was. Het was inmiddels tegen 3 uur en zijn we rustig teruggegaan naar het Robanda tented camp. We hadden genoeg gezien en meegemaakt vandaag om door onze hersentjes te laten verwerken. Lekker wat gedronken en lang met Januari gekletst over de dieren in Serengenti en hoe ze leven etc, maar ook over de leeftoestand hier in Tanzania. Was wel heel interessant. Het is zo dat Tanzania zoveel belangrijke natuurlijke grondstoffen heeft en gemakkelijk een rijk land zou kunnen zijn, ware het niet dat er contracten met o.a. China zijn wat eigenlijk wurgcontracten zijn en wat niet veel oplevert. China zet zijn eigen goedkope arbeidskrachten hier neer en de lokale bevolking heeft het nazien en ziet ook niet s van de opbrengsten terug. Er is veel onvrede wat vnl. komt van de groep die nu op de universiteit zitten en deze aan het afronden zijn. Er zijn nu veel meer opgeleide mensen die echt gaan ageren. Er zijn elke 4 jaar presidentsverkiezingen en men hoopt dat op een betere kandidaat. Ze laten nu in ieder geval hun stem horen en de regering heeft daar wel moeilijkheden mee. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (23)Tijdens het eten, menu van de dag, hoorde we ineens een hoop gerommel en hoeven gekletter. Bleek dus dat er een stuk of 1000 gnoes voorbij raasden. Er vindt nu ook een migratie plaats van de zebra’s en gnoes, maar dan niet met de oversteek door de Mara rivier, maar over land. We hebben inderdaad ook onderweg heel veel lange rijen gezien van duizenden dieren achter elkaar, maar hier achter de lodge razen ze dus ook langs. Helaas is het hier in de avond echt pikdonker, dus er viel niets te zien, alleen het indrukkwekkende geluid van de hoeven. Ook weer heel bijzonder. Wat een dag was dit, zeg!!!!!!!!!

 

01 03

18 september
Vanmorgen vroeg wakker en de zonopkomst gezien, heel mooi. Vandaag nog één dag Serengeti. We gingen nu naar het gebied van de eindeloze vlaktes. Heel bijzonder, er komt geen eind aan en je ziet alleen de horizon. Veel hoog geel gras. Droog gebied. Af en toe een boom, maar niet veel. Dit is wel wat aan het veranderen, daar er wat meer olifanten komen en zij eten de bladeren van de bomen en poepen dit weer uit en prompt komen er weer nieuwe bomen. Ze vernietigen ook veel bomen die op hun weg zijn, maar ja , er komen er al weer genoeg bij door hun toedoen. Was erg indrukwekkend, die verschillende landschappen. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (5)Nog een hele grote groep olifanten gezien met veel jongen en natuurlijk zag onze gids weer een bijzonder dier, het luipaard, in een boom hangen. Zijn we nog lang blijven kijken en hij bewoog wel, maar bleef gewoon lekker luieren in de boom. Ook hebben we de migratie van gnoes en zebra’s over land gezien. Hele groepen die dan een rij vormen en van het ene gebied naar het andere lopen. Echt schitterend om te zien en ook om te horen. Zebra’s maken een blaffend geluid van zo’n klein strikjeshondje. Heel vreemd om te horen van deze beesten. Op de terugweg nog weer een luipaard gezien die heel rustig in het gras liep en zelfs weer tussen de auto’s door. Ging rustig uit een plas drinken en ging zelfs even echt liggen. Het dier stoorde zich aan niets en deed echt of wij er gewoon niet waren. Heel opmerkelijk en bijzonder. Laatste diner gehad in Robanda Safari camp, wat weer erg lekker was. Tas gepakt en morgenvroeg op voor het vervolg van de reis. Dit was een hele leuke lodge, een aanrader.

19 september
Vandaag de rit naar de volgende plek, Ngorongoro krater. Hier leven heel veel dieren in die in de krater hun eigen dierenrijk hebben. De rit erheen duurde iets van 4 uur en was prachtig. We werden nog weer getrakteerd op een luipaard die we in de boom zagen. Het was waarschijnlijk de luipaard die we de dag ervoor gezien hadden. Ze had nu gejaagd en haar half verorberde prooi hing in de boom. Een bloedig geheel zo op de vroege ochtend,maar wel weer heel bijzonder natuurlijk! Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (3)Je ziet het landschap veranderen. In de Serengeti kwamen we in de eindeloze vlaktes terecht. Dit is echt onvoorstelbaar groot en uitgestrekt. Alles heel droog en geel. Soms bij wat water was het wel groen. De regentijd die over een maandje begint zal alles veranderen Je ziet stukken met heel hoog gras, de zebra’s moeten hier dus nog komen en daarna weer een heel uitgestrekt stuk met kort gras, dit is het Zuiden en de plek waar de dieren bevallen. Doordat het gras zo kort is, zien ze hun vijanden gemakkelijk. Wanneer een cheeta sluipt in het hoge gras, ga je dit echt niet zien. Dit vindt allemaal plaats vanaf december. De dieren trekken dan weer naar dit Zuiden om gezinsuitbreiding te verzorgen. Hoe verder we kwamen, hoe anders het landschap weer werd. Nu veel bergen met nog steeds veel droogte en grote vlaktes. Dit werd later hoe verder we kwamen veel groener en met veel mee struiken en bomen. Hoe meer we richting Ngorongoro National Park kwamen hoe meer Masai dorpjes we gingen zien. Hutjes die omgeven zijn door een natuurlijke afscheiding; allemaal grote takken tegen elkaar gezet, die dan een rond hek vormen. Onderweg reden we dwars door het deel van de Serengeti wat bekend staat als ‘eindeloze vlakte’.Dit deel van de rit duurde ruim 2 uur en was ontzettend stoffig! Alles zat onder het stof zowel buiten als in de auto. Onze neuzen zaten volkomen vol met stof en bij het uitstappen kon je het stof zo uit de kleren kloppen. Niet zo prettig, maar wel een hele ervaring. Bij de Ngorongoro krater aangekomen, gingen we met een ranger bewapend met een Kalashinkov mitrailleur een wandeling langs de kraterrand maken. Het wapen is redelijk ingeschoten, aangezien hij en 100 collega’s elke ochtend de krater en omgeving controleren op stropers en ander tuig. In de afgelopen jaren zijn veel Somaliërs in deze omgeving actief geweest met stropen, moorden en verkrachten. Inmiddels zijn deze verjaagd. Schitterende uitzichten vanaf boven in de krater, heel divers landschap in de krater, die ontstaan is door een voorheen actieve vulkaan. Je weet echt niet wat je ziet. January had ons een suggestie gedaan voor het hebben van een locale lunch en dan een rondwandeling in het dorpje in de buurt. Hier wonen 120 verschillende stammen in harmonie bij elkaar, 27.000 man. Dat is het grote verschil met veel andere Afrikaanse landen, in Tanzania leven verschillende stammen gewoon bij elkaar leven en ook met elkaar trouwen. Ze spreken wel hun eigen taal onder elkaar, maar communiceren met de verschillende stammen gewoon in de volkstaal Swahili. Dit geeft dus nauwelijks problemen onder elkaar en geeft dus geen stammenoorlogen, zoals je in de meeste Afrikaanse landen wel hebt. Wel heel interessant om dit soort dingen te horen, dan weet je ook een beetje hoe het er hier allemaal toegaat. Dat is weer het grote voordeel van het hebben van een locale gids. Helemaal goed. Het dorp is in het begin gesponsered door een Ned. Organisatie en ze zijn nu inmiddels zelfbedruipend. Iedereen heeft zijn eigen stukje land voor het verbouwen van bananen en/of allerlei andere vruchten en groenten. Dit wordt dan weer op de markt verkocht of zelfs geëxporteerd. De lunch was midden in de bananenplantage. Er stond een tafeltje met allemaal pannen en wat stoeltjes. Echt, heel erg leuk. Er waren veel locale gerechten met groenten, bananen, kruiden van Zanzibar, vlees, ugali. Kortom heel erg lekker en we hebben heerlijk gesmuld. De rondgang door het dorp ging langs familie huisjes-hutjes en de sfeer was heel ongedwongen. De bewoners gingen gewoon door met waar ze mee bezig waren en we werden overal begroet. Een bepaalde stam maakte houten voorwerpen die weer als souvenir in de stalletjes langs de weg werden verkocht. We hebben de plaatselijke brouwerij bezocht, bananenbier. Was lekker hoor, wel een heel lang alcohol %. Later hebben we het proces een beetje gezien en toen was het wel even slikken. Bananen die in een grote ton liggen, geschild, met heel veel mee-smullers erin……. Tegen zessen gingen we naar de nieuwe lodge: Ngorongo tented camp. Het was inmiddels donker en het laatste halfuur gingen we een dirtroad op met heel veel kuilen, bochten etc. Onze ingewanden zaten daar waar ze niet moesten zitten. …. Grappig, maar op een gegeven moment ben je compleet gaar en er helemaal klaar mee! Ook omdat je alleen nog maar stof proeft.   Tanzania-safarilodgeDe lodge zelf is erg leuk. Leuke safaritenten en een heel fijn bed met dekbedje. Het is hier behoorlijk hoog, dus koelt het heel snel af. Het uitzicht is geweldig, een groot dal omringd door bergen en bossen. Vannacht hebben we gestommel en het breken van takken enz gehoord. Er lopen hier nl. gewoon olifanten en buffelo´s rond in dit gebied. Die waren dus ook gesignaleerd, aldus de gidsen. Op het moment dat ik dit trouwens schrijf, zitten we met een wijntje bij een haardvuur buiten. En een snack: popcorn! Dat is de snack hier.

20 september
Onze grote dag in de krater zelf. Heeelll bijzonder. 360 km2 aan land. Verschillende landschappen. Eindeloze vlaktes, bos, drooggelegen meer, wachten op de regen, moerras. Ook weer veel dieren gezien, Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (8)waaronder leeuwen die lekker lagen te luieren. Ennnnn neushoorns! Op een afstand met de verrekijker, maar ze waren er toch. Ook schitterende vogels en leuke apen. Ennnnn stofhappen, echt het is niet normaal meer. Overal bruin stof!!!!! Mijn haren zijn touwstrengen en Herman z´n haar, oh nee heeft ´ie niet…We eten zelfs stof. Kortom, een lekkere douche is een must. Wel eerst de douche zo´n 15 minuten laten lopen… voor een klein beetje warmte. Ja, je bent in de bush of niet. Tegen een uur of 5 weer terug en nu dus bij het vuur met een rood wijntje. Wat een leventje. Meer kan je toch niet wensen!

 

21 september
Vandaag afscheid van Ngorongoro NP en door naar de laatste safari locatie: Tarangire NP. Een rit van een paar uurtjes en van hoog uit de bergen naar laag in het dal. Je zag het landschap veranderen van jungle-achtig met veel bos naar vreselijk dor en droog en super troosteloos. In dit laatste droge gedeelte wonen ook alleen maar Masai mensen. Je ziet overal van die kleine ‘dorpjes’. Een paar hutjes met een haag van takken als een cirkel eromheen. En heel veel Masai herders met hun kuddes geiten en runderen die proberen ergens nog een grassprietje wat groen is te snaaien. Een hele opgave. En natuurlijk, nee we zijn er nog niet vanaf, stof happen! Pfffff……. Uiteindelijk bij het National Park aangekomen en ook deze was dus heel dor en droog, maar wel heel bijzonder en zo weer anders dan de andere locaties. Wat dat betreft kan je het echt niet vergelijken. In dit Park leven bijv. heel veel olifanten omdat dit een goed leefgebied voor ze is met de vele Baobap bomen die veel voeding bevatten en hun leefgebied beperkt zich niet alleen tot het Park, verderop zijn wat boerderijen waar ze veel vruchten en groenten van meepikken. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (12)Het riviertje wat erdoorheen stroomt en nog veel verder Tanzania in stroomt, was daar ter plekke compleet drooggevallen. Toch was er genoeg water voor de dieren. Ze stampen dan in de aarde van de droge rivier en krijgen al snel vers water. Hier leven dan ook wat vissoorten in die over ca. 2 maanden met regentijd weer boven komen drijven. De olifanten, zebra’s, gnoes en veel giraffen liepen allemaal gewoon door de rivier dus. Is wel een heel mooi plaatje hoor. Weer iets wat we nog niet eerder zo ervaren hadden. Als klap op de vuurpijl hebben we een cheeta kunnen aanschouwen die net een paar minuten daarvoor een gazelle de nek omgedraaid had. Hij had zijn bek nog in de hals van de gazelle omdat deze nog niet helemaal dood was. Traditiegetrouw inmiddels hebben we ook hier weer een uurtje gestaan en het beestje moest eerst een tijd uitrusten van de jacht, alvorens hij het ging eten. Wel zag je de cheeta continu om zich heen kijken voor mogelijke vijanden die z’n lunch zouden stelen. Een luipaard duikt de boom in, maar een cheeta kan dit niet en zoekt dus, in dit geval, achter wat rotsstenen een veilig plekje. Wij dachten eigenlijk wel dat de gazelle min of meer verscheurd zou worden, maar het ging heel voorzichtig. De cheeta begint bij de achterkant en legt zo de organen bloot waar zijn voorkeur naar uitgaat. Hier zit de meeste voeding in. Dus weer een heel bijzonder tafereel. Erg mooi en sereen park. Groot oppervlakte waarvan we een deel gezien hebben. We hebben ook nog een zeldzame soort antiloop-achtige gezien. Mooi dier met witte strepen over zijn buik en rug. Dit was de laatste safari van onze Afrika trip en een hele mooi afsluiter! Net op tijd voor een drankje aangekomen in de nieuwe lodge, niet verkeerd. Een douche die gewoon gelijk warm wordt. We wisten al bijna niet meer wat dit was…. Het is wel ontzettend warm vandaag met bloedhete winden, beetje afzien dus in de droge tijd. Morgen nog een ritje naar Arusha, waar we buiten de stad een lodge hebben die volgens de beschrijving een klein paradijsje moet zijn, we gaan het ervaren. Even bijkomen van alle bijzondere ervaringen en lekker uitrusten. We zijn hier nog zo’n 2,5 dag voordat we terugvliegen. Afscheid nemen van onze voortreffelijke en aangename gids. Mede natuurlijk door hem hebben we alles op de manier ervaren zoals het nu gegaan is. Fantastisch. Reisverhaal Kenia - Herman en Astrid (27)Het bijzondere van de Nationale parken in Tanzania is dat ze geen grenzen hebben, dus de dieren migreren het hele land over bij wijze van spreken. Dat is een groot verschil met de NP’s in Zuid-Afrika bijvoorbeeld. De dieren hebben hier vrij spel. Dat hebben we ook bij de lodges gezien, nu ook weer in Tarangine, er lopen gewoon zebra’s op een paar 100 meter afstand voor onze safaritent-huisje. We kunnen met recht zeggen dat deze vakantie onze verwachtingen absoluut overtroffen heeft. Als we dan al wisten wat te verwachten! Een hele speciale ervaring en we zouden niet snel weer terugkeren, omdat het iets heel bijzonders was, wat je niet zomaar volgend jaar weer zou moeten doen, vinden wij. Eerste keer Afrika en een fantastische tijd hier doorgebracht. Heeeeelllllll veel foto’s gemaakt. Wordt nog een leuke uitzoekklus, hoewel anders ‘plakken’ we gewoon alles in. Herman is inmiddels een professionele fotograaf geworden en gaat solliciteren bij National Geographic.