Indonesië

Naar de Bromo Vulkaan

5min. leestijd

03.30 uur PIEP-PIEP-PIEP!!! Nee, niet het rookalarm, maar de wekker die daadkrachtig zijn werk doet mij en mijn moeder te wekken: missie geslaagd. Rechtop zitten we in ons bed. Mochten er nog twijfels bestaan of we al wakker waren, na een koude douche in een koude kamer op de koude plavuizen, zeg ik je volmondig ‘ja hoor, wij zijn wakker en ready to rumble’. We hebben in onze koffer, speciaal voor deze trip, een fleecevest en sokken gestopt ben blij dat we deze aan hebben ‘voor als het toch wat koud is op de top van de berg…’. Hierover later meer.

Dus, fris en fruitig liepen we naar de voorkant van het hotel waar de Jeep al luidruchtig stond te ronken. De chauffeur wenkte ons dat we konden instappen en dat deden we dan ook. Hij reed weg met een pittige snelheid en een slingerdeslang verharde weg op de naar Bromo Vulkaan, een hoogtepunt van Java. Het ene moment zat ik aan het linker raam en een seconde later zat ik aan het rechterraam. Lachen! Al dacht mijn moeder daar heel anders over.

Ineens werd er vaart verminderd en kwamen we op een ‘bumpy road, so hold on tight’, aldus de chauffeur… Dertig minuten later, 10 blauwe plekken rijker en ietwat misselijk (understatement!) kwamen we bij een parkeerplaats aan. We sprongen de Jeep uit en waren blij dat we onze benen konden strekken. Het was hier koud, donker en bi-zar druk voor dit tijdstip in het holst van de nacht. Maar goed, als goed afgerichte kuddedieren liepen we de grote trap naar bovenop. Die fleece en die sokken (waarvan we dachten dat ze ons heel warm zouden houden én waarvan we vonden dat we echt heel goed waren voorbereid) bleken wat aan de marginale warm-houd-kant. Hoe hoger we kwamen, hoe meer we begonnen te klappertanden.

Gelukkig bleken enkele locals op de hoogte te zijn van het feit dat er toeristen rondliepen die toch niet zo goed voorbereid waren als zij dachten. Zij spelen hier gretig op in door hele dikke winterjassen te verhuren voor 0,50 cent per jas. Nou, dat wilden wij wel en we kregen een lekkere, dikke, warme jas aan. Hoe lang die locals dat kraampje met die jassen-verhuur al hadden en óf diezelfde jassen ooit gewassen waren, dat liet ik maar even in het midden. Maar zo te ruiken, wist ik het antwoord al. Ach ja, kan mij het schelen, moet je kijken waar we staan!

01 03

Hoe langer we bovenop de berg stonden, hoe drukker het werd. We lieten ons niet kisten, genoten van het uitzicht en hadden een prima plek vooraan; laat dat maar aan mij én mijn moeder over.
En toen, na een dik half uur gewacht te hebben begon de eerste zonnestraal zich te laten zien. Het was echt een ma-gisch moment! Je keek naar een soort maanlandschap, in de verte zag je de Bromo vulkaan waar iedere keer een wolkje rook uitkwam. De zon liet zich steeds meer zien en er ontstond een soort van rood/oranje gloed over de toppen van de bergen. Echt ma-gisch! Of had ik dat al gezegd.

Toen de zon eenmaal doorbrak begon iedereen spontaan te klappen. Okee, een beetje ‘corny’ is dat wel, maar op zo’n moment klap je gewoon mee en staat het kippenvel op je armen; wat een uitzicht, wat een sfeer en wat een lekker dikke warme jas!