Myanmar

Reisverslag -langs de hoogtepunten van Myanmar

10min. leestijd

Vrijdag 12 april / zaterdag 13 april

Ik vertrek rond 18 uur per KLM richting Bangkok. Rond half 10 de volgende dag landen we en de paspoortcontrole verloopt soepel. Ik besluit direct wat geld te pinnen op het vliegveld zodat ik niet straks nog in de stad op zoek moet. Er is een automaat bij de bagagebanden en er zijn er nog vele meer net buiten de hal (nadat je met bagage de hal verlaat). Er staat keurig iemand op mij te wachten met een bordje met zowel mijn naam als die van OutSight Travel.

Deze meneer vertelt mij dat vandaag het waterfestival van start is gegaan wat als ik het goed begrijp het hele weekend duurt. Dit wordt groots gevierd waardoor bijna alle winkels en banken gesloten zijn. Doordat het erg heet is in deze tijd van het jaar is het waterfestival altijd een leuke gebeurtenis die ook nog eens verkoeling geeft. Ik kom rond half 12 in mijn hotel aan (transfer tijd circa 45 minuten). Ik verblijf in het Royal Hotel midden in het centrum, precies tussen het feestgedruis. Ik besluit eerst heel even te douchen en kort wat te slapen. Daarna ga ik even kort de stad in. Het is enorm druk op straat en iedereen loopt met emmertjes en waterpistolen. Ik kreeg als tip om al mijn elektronica in plastic zakjes op te bergen want je wordt zeker ongevraagd nat gegooid. En inderdaad!! Of je nou een local, kennis, wild vreemde of toerist bent iedereen doet mee.

Vanaf het hotel is het slechts 10 minuten lopen naar de drukste toeristische straat Koh San Road. Onderweg daarheen loop ik door 1 grote lange markt. De gehele stoep is van  bezaaid met kraampjes waar je voornamelijk eten kunt kopen. Ook zie ik veel  kraampjes met verkoop van witte blokjes…. Later zie ik dat als je deze met water aanmaakt je een soort modderverf krijgt en overal zie ik dan ook opeens mensen die dit op hun armen, benen en gezicht hebben gesmeerd of gesmeerd hebben gekregen. Ik word zelf ook nog even geverfd en onderweg flink nat gegooid.
Ik weet niet hoe Koh San Road er  ‘normaal’ bij ligt maar het is zo enorm druk dat ik na 10 meter te hebben gelopen een half uur verder ben. Ik besluit dan ook om weer om te draaien en terug te lopen naar de grote weg om vanaf daar een beetje dit spektakel gade te slaan. Het is bijna onmogelijk om foto’s te maken op deze locatie omdat je vaak onverwachts een plens water over je heen krijgt, de camera wil ik graag nog gebruiken dus ik besluit hem veilig in mijn tas te laten.  Ik loop via de andere kant van de weg weer terug richting hotel en via een omweg kom ik in het park nabij het Nationaal Paleis terecht.  Ook hier weer veel  kraampjes en ditmaal ook non food, slippers, tasjes etc.

Het is inmiddels half 7 en ik lust wel wat te eten.  Uiteindelijk koop ik bij 1 van de vele kraampjes een bord met noodels en groente met daarbij een stokje met kippenvlees.  Super simpel maar wel lekker. Morgen vlieg ik in de ochtend naar Mandalay dus mijn bezoek aan Bangkok en Thailand is van korte duur.

Zondag 14 april
Ik word om 07.50 uur opgehaald in mijn hotel en in circa 30 minuten rijden we naar het vliegveld Don Muang. Ik vlieg met Airasia om 10.50 uur naar Mandalay. Het inchecken verloopt soepel en ik heb nog circa 2 uur voordat mijn vlucht vertrekt.  Om 10.10 uur mogen we boarden en blijkt dat we maar met een stuk of 35 mensen zijn. Iedereen mag dus zitten waar hij wil en de meeste mensen pakken een rij met 3 lege stoelen en gaan nog even een tukkie doen, de vlucht duurt circa 1 uur en 40 minuten. Na aankomst kun je in de aankomsthal meteen al euro’s of dollars wisselen naar Kyat. Je krijgt voor de euro meer Kyat dus je kunt je dollars beter bewaren voor entreegelden en andere locaties waar men dollars vraagt. Ik wissel 250 euro om en ontvang hiervoor briefjes van 5000 Kyat. Een dik pak dus!

Als ik mijn bagage heb, loop ik door naar buiten waar ik word opgewacht. We rijden om ongeveer 12.20 uur weg vanaf het vliegveld en arriveren een uurtje later bij Mandalay City Hotel. Een super relaxt hotel met een zwembad en gratis WIFI bij de receptie.

Nadat ik mijn bagage op de kamer heb gebracht regel ik een taxi om in de stad diverse hotels te bezichtigen. We spreken af dat de prijs 20.000 kyat is en dat hij mij dan van hotel naar hotel zal rijden en buiten zal wachten als ik inspectie doe. Door het waterfestival is het nogal druk in de binnenstad en sommige wegen zijn zelf afgesloten. Hierdoor hebben we veel extra reistijd en file maar ik vermaak mij prima. Er is genoeg te zien! Onderweg zullen we diverse bezienswaardigheden passeren en de chauffeur vind het leuk om mij enkele pagodes en kloosters te laten zien.

De eerste is Shwenandaw Kyaung, Golden Palace Monastery.  Helaas is deze gesloten vanwege het festival maar je kunt wel de buitenkant bekijken. Het is een klooster van teak hout en stond vroeger in het complex van de Royal Palace. Destijds woonde koning Mindon in dit ‘appartement’.  Zijn opvolger heeft het verplaats naar buiten het paleis gebied omdat hij het idee had dat de geest van Mindon hier nog woonde en maakte er een klooster van in 1880. En door de verplaatsing is dit het enige gebouw wat nog in tact is omdat het overgrote deel van het Royal Palace is gebombardeerd tijdens WWII.

Naast Shwenandaw Kyaung vind je Atumashi Kyaungdawgyi, een Boeddhistische tempel.  Helaas ook gesloten maar je kunt wel de buitenkant bekijken.  Vroeger bevond zich binnen in de stupa een bekend beeld van boeddha gekleed in koninklijk zijde  en met een grote diamant op zijn voorhoofd. Dit beeld is echter in 1885 gestolen en de tempel raakte zwaar beschadigd. Wat je nu ziet is een reconstructie uit 1996.

Nabij vind ook Kuthodaw Paya, om de gouden pagode  heen vind je 729 kleine witte pagodes met in elk een uit marmer gehakte pagina met tekst. Samen zijn deze 729 pagina’s de 15 boeken van de Tripitaka.  Nabij deze pagode vind je ook de Sandamuni Paya,  hier staan nog eens 1774 kleine witte stupa’s met elk een pagina. Deze 2 samen zijn ook  wel bekend als ‘the word’s biggest book’. Alleen het maken van de 729 pagina’s van Kuthodaw Paya werd door 200 monniken gedaan.

Even verderop stoppen we bij Kyauktawgyi Paya, in deze tempel vind je  en 900 ton wegende, 26 feet lange boeddha gekleed in koninklijke kledij en gemaakt van 1 groot stuk marmer. Hierna rijden we per auto naar de top van Mandalay Hill. Je kunt dit ook lopend doen maar gezien de tijdsdruk en het tijdstip (bijna zonsondergang) doe ik het per auto.  Lopend doe je er circa 45 minuten tot een uur over en je maakt deze klim op blote voeten. Mandalay Hill is vooral populair bij zonsondergang. Je hebt bij helder weer mooi uitzicht over de gehele stad.

Na deze lange dag keer ik rond 7 uur terug in het hotel waar ik even een hapje eet en in de avond nog wat werk. Vannacht om 4 uur vertrekt mijn trein naar Pyin Oo Lwin dus ik moet proberen vroeg te gaan slapen.

Maandag 15 april
Helaas geen slaap kunnen vatten gaat om 3 uur mijn wekker weer. Ik heb besloten om alleen bagage voor 1 dag/nacht mee te nemen en mijn backback achter te laten in mijn hotel in Mandalay, ik kom hier over een dag weer terug en het scheelt een hoop gesleep. Ik heb een taxi besteld voor half 4 en gevraagd voor een lunchbox zodat ik in de trein wat te eten en drinken heb straks. Na aankomst op het treinstation zoek ik het perron vanaf waar de trein vertrekt. Er zijn 4 sporen en op mijn kaartje staat dat ik op platform 4 moet zijn. Ik vraag het toch maar even na aangezien er nergens in het Engels iets staat aangegeven. Op perron 4 staat wel een trein maar die is pikdonker en dicht. Op perron 3 staat ook een trein waar zich al mensen in bevinden. Het is sowieso druk op het treinstation met slapende mensen. Sommige wachtende op diverse treinen, anderen gewoon om te slapen denk ik. Vind het er maar zielig uit zien armoede.

Uiteindelijk ben ik met 2 andere toeristen op zoek naar de juiste trein en we moeten uiteindelijk op spoor  3 zijn. Op mijn kaartje staat precies welk compartiment ik zit en op welk stoelnummer dus ik vind snel mijn plekje. Het is een ruime trein maar wel enorm oud. Grote stoelen die achterover kunnen indien je platter wilt liggen voor een tukkie. Uiteindelijk zit ik in een 4-tje met een man dus we hebben beide lekker de ruimte.  Om 4 uur vertrekt de trein met veel herrie en gehobbel en dit neemt eigenlijk niet meer af. Veel getoeter en gehobbel en soms denk ik zelfs dat we van het spoor af hobbelen zo schudden we. Het is helaas pikdonker dus niets te zien. Om mij heen vallen diverse mensen in slaap en ik kan mij niet voorstellen hoe je zo kunt slapen!

We maken enkele stops onderweg en vrijwel elke keer komen er mensen langs de trein lopen met fruit e.d. om te verkopen. De trein heeft grote ramen die allemaal open staan op dit moment omdat het dan lekker dan doortochten. Ook bevinden er zich grote fans aan het plafond dus het is best aangenaam. Naarmate we verder reizen en het dag wordt komen er ook mensen langs de route staan die nog steeds het waterfestival vieren en zo nu en dan komen er dan ook sloten water naar binnen en worden de reizigers nat. Sommige liggen rustig te slapen en schrikken zich kapot, erg grappig!!

Na 4 uurtjes rijden we Pyin Oo Lwin binnen en stap ik uit. Een klein stationnetje met voor de ingang diverse motors en paardenkarretjes. Er is hier weinig tot geen auto verkeer dus taxi’s tref je bijna niet aan. Ik besluit eerst even een stukje te lopen om het stadje te bekijken. Het is nog vrij rustig op straat. Na een uurtje rond te hebben gelopen besluit ik om een paardenkarretje te strikken om mij naar mijn hotel te brengen.

Ik ben super moe en trillerig dus ga eerst even wat slapen na aankomst in het hotel, zo’n nacht zonder slaap breekt je op.  Als ik wakker wordt is het al laat in de middag dus ik besluit om vandaag even te relaxen en morgen vroeg wel richting stad te gaan en vervolgens uit te vogelen hoe ik terug kom naar Mandalay. Als het goed is zijn er enkele locaties vanaf waar er pickups en auto’s vertrekken.

Dinsdag 16 april
Ben om half 7 opgestaan zodat ik vroeg kan ontbijten en op tijd terug kan richting Mandalay. Na het ontbijt check ik uit en ga ik per motortaxi naar het centrum waar in enkele hotel bekijk. Ook loop ik nog even richting de ingang van de Botanische tuinen.

Rond 10 uur loop ik terug naar de receptie van 1 van de nabij gelegen hotel om daar te vragen of ze een motortaxi willen regelen naar de shared taxi stand. De mensen bij de receptie geven aan dat deze er niet zijn tijdens het waterfestival en dat er ook geen pick ups rijden. Enige optie is een prive-taxi en deze rekenen hoge prijzen vanwege het festival. Normaal zou een prive taxi 35.000 kyat zijn en nu vragen ze 60.000 kyat. Een hoop geld…. Maar ik moet hier toch echt weg.

Hij komt mij bij het hotel ophalen en om 10.40 uur gaan we op weg naar Mandalay. Onderweg zie ik veel scooters en motoren maar weinig auto’s. Ik denk dat dit inderdaad de beste keus was, zie in ieder geval geen pickups met toeristen o.i.d. voorbij komen. Om 12.15 uur arriveer ik bij mijn hotel in Mandalay, al met al circa 1,5 uur rijden (stuk sneller dan de trein).  Ik check in en fris mijzelf een beetje op en regel een taxi voor sightseeing. Ook hier weer een probleem… weinig taxi’s te verkrijgen, iedereen viert feest. Uiteindelijk een taxi gevonden ga ik op weg naar U Bein’s Bridge in Amarapura.
De wegen staan vol met auto’s en feest vierende mensen. Na enige tijd bereiken met Amarapura maar ook daar is het een drukte van belang. De taxi chauffeur zet mij af en zal op mij wachten. Het is nog een stukje lopen  maar als ik de brug dan bereik kan ik er eigenlijk niet op. Er staan zoveel mensen op over de gehele lengte dat het bijna angstaanjagend is voor een houten brug. Ik probeer het even goed en voetje voor voetje gaan we vooruit. Geen tijd om stil te staan want er drukt een menigte in mijn rug, soort polonaise ;).

Het is een grappig gezicht maar de hele unieke ervaring is zo wel verloren. De brug lijkt direct minder bijzonder en je ziet eigenlijk ook weinig van de brug op deze manier. Inmiddels ben ik over de helft en het lijkt wel alsof er mensen eerder zijn afgehaakt want opeens heb ik wat ruimte om stil te staan en een foto te maken. Het is een drukte van jewelste op de brug maar ook in het water. Het lijkt wel een soort drijvende markt langs de oever, allemaal parasolletjes.  Bootjes zijn niet te krijgen, allemaal bezet en onderweg. En ik ben er nog geen eens met zonsondergang, dan is het op zn aller drukst hier (samen met zonsopgang). Kan haast niet geloven dat het nog drukker gaat worden.

Al met al ben ik wat teleurgesteld, ik had hier best hoge verwachtingen van. Ik denk dat als er zich minder mensen op bevinden het een stuk authentieker en fotogenieker is. De brug beslaat een lengte van 1300 yard over het Taungthaman meer. De brug staat op 1060 palen waarvan slechts enkele inmiddels vervangen zijn door betonnen steunen. Als het water laag staat lijken het hele hoge palen maar in de regentijd komt het water bijna tot aan de loopplanken.  Je kunt er voor kiezen om bijvoorbeeld heen te lopen over de brug en terug een bootje te nemen.

Hierna bezoek ik de Mahamuni Paya in Mandalay, binnenin vind je een van de beroemdste zittende boeddha’s van Myanmar. Gelovige mannen beplakken dit beeld met dunne laagjes goud waardoor het beeld nu vele malen dikker/groter is en inmiddels een 6 inch dikke laag van puur goed heeft.  Helaas mogen vrouwen het beeld niet beplakken en enkel toekijken op 1 van de diverse televisie schermen  die zich rondom de Boeddha in het complex bevinden.
Mijn laatste bezoek vandaag is aan de Moustache Brothers. Zij hebben elke dag om 20.30 uur een show en toegang is 8000 kyat p.p. Ze zijn vooral bekend om het feit dat 2 van de 3 broers een gevangenis straf hebben moeten uitzitten omdat de humor over o.a. politiek gaat. Ik bezoek de show niet maar wil wel graag een t-shirt kopen voor Justin. De shirts kosten 5000 kyat.

Rond 18 uur keer ik terug naar mijn hotel waar ik een hapje eet en de rest van de avond lekker een filmpje kijk.

Woensdag 17 april
Na het ontbijt staat mijn auto met chauffeur klaar en rond 8 uur vertrekken we naar Monywa. Het is circa 4 uur rijden en onderweg zullen we 2 stops maken. De rit is afwisselend omdat je door diverse gebieden reist. Agrarisch gebied, handarbeid (potten bakken, zilverwerk) en diverse kleine dorpjes.  Rond 11 uur komen we aan bij de 1ste stop, Bodhi Tataung, vertaald is dat 1000 Boeddha’s. Tegenwoordig zijn het er vele malen meer.  Deze locatie is vooral bekend om de staande en liggende boeddha.  Deze bestaan sinds 2008 en zijn nog erg nieuw, al van veraf kun je het glimmende staande meer dan 100 meter hoge beeld zien. Je kunt de boeddha in, via diverse trappen omhoog. Helaas is de toegang slechts tot verdieping 16 dus je zult het hoofd niet bereiken.  De liggende boeddha is 312 feet lang en ligt iets lager op de heuvel aan de voeten van de staande boeddha.  Ik heb weer super pech want door de vakantie zijn er enorm veel locals waardoor de doorgang geblokkeerd is met auto’s, pick ups, motoren, scooters en tuk-tuks. We kunnen de beelden niet bereiken en alleen van afstand bekijken. Normaal gesproken is het niet zo druk en kun je met de auto helemaal tot aan boven bij de beelden komen.

Hierna is het een kwartier rijden naar Thanboddhay Paya maar onderweg maken we even een stop langs de kant van de weg om wat te drinken. Mijn chauffeur wil mij graag toddy laten proeven, een sap uit een boom wat in de ochtend zoet is en na een dag omgezet is tot een alcoholisch drankje. Verder kun je er gebakken of gefrituurde rat/muis en vleermuis kopen. Nee bedankt! De chauffeur koopt losse sigaretten en ik zie dat ze ook sigaren verkopen die in Inle Lake worden gemaakt. Per 4 is het 100 kyat, ik kan het niet weerstaan en koop ze. Jus had ernaar gevraagd ondanks dat hij niet rookt dus kijken of hij er blij van wordt en anders vinden we er wel andere liefhebbers voor.

De toddy smaakt best oke, soort witte wijn.  We drinken wat en ik neem een hapje van gefermenteerde theebladeren met pinda’s, een nationaal gerecht/snack. Best lekker! Ondertussen willen diverse locals op de foto met mij dan wel een foto van mij met hun kindje. Ik vind het prima, schattige kindjes!

We vervolgen de reis naar Thanboddhay Paya, ook hier weer een drukte van jewelste dus parkeren is een probleem. Ik word afgezet bij de ingang en de chauffeur zegt dat hij mij wel weer vind straks. Prima, ik val wel op! Het is een prachtige tempel  waarvan het dak bestaat uit allemaal mini pagodes met daarin allemaal mini boeddha’s.  Verder is het heel kleurrijk, zonder oneerbiedig te zijn  krijg ik er een beetje een soort van Efteling gevoel van. Binnenin bevinden zicht nog veel meer boeddha’s in goud uitvoering onder diverse bogen. Ook de muren zijn weer helemaal bedekt met kleine boeddha beeldjes.

Nadat ik de binnenkant heb bekeken loop ik nog een rondje om de tempel heen en uiteindelijk zoek ik mijn chauffeur op. Ik kan hem zo snel niet vinden dus ik neem plaats op een bankje onder een boom en vrijwel direct komen er vrouwen en kinderen op mij af en om mij heen zitten. Ze proberen van alles te vragen maar ik begrijp er niks van en zij mij niet. Het is wel grappig, sommige kinderen vinden het wat eng, andere lachen en roepen steeds hello. Na enige tijd zie ik dan mijn chauffeur bij de poort staan en neem ik afscheid. We stappen in de auto, ik zie dat het alleen maar drukker wordt.

De chauffeur neemt mij mee naar een lokaal restaurant. Hier krijg je een bord rijst waar je 2 soorten vlees en groeten bij mag uitkiezen . Ik kies 2 verschillende soorten kip, aardappel en iets van courgette-achtige groente. Al met al smakelijk,al vind ik 1 van de 2 kippe vlees soorten niet zo lekker vanwege de overmatige hoeveelheid koriander. Vervolgens rijden we door naar Win Unity Hotel waar ik verblijf. Het is inmiddels 3 uur en verder is er in Monywa niets te zien/doen dus ik heb even lekker een middag voor mijzelf om aan het zwembad te liggen, te internetten en morgen voor te bereiden.

Donderdag 18 april
Vanmorgen voor 8 uur vertrokken richting de Hpo Wing Daung caves die op circa 1 uur rijden van Monywa liggen.Het complex bestaat uit 492 ‘grotten’ met boedha beelden en is tussen de 14 en 18 de eeuw ontstaan. De meeste grotten zijn net diep genoeg om een beeld onderdak te bieden en de meeste schilderingen en kleuren zijn inmiddels verdwenen. Er wonen ook diverse apen op dit complex dus zorg ervoor dat je eten goed is opgeborgen.  Na een klein uurtje rijden we door richting Pakokku wat op circa 130-150 km ligt. Doordat de weg behoorlijk slecht is doe je hier circa 3 uur over. Onderweg is niet veel te zien, dit is een enorm droog deel van Myanmar waardoor er weinig groeit en er ook weinig mensen wonen.  Rond 1 uur komen we aan in Pakokku waar ik samen met de chauffeur een bord noedels eet. Erg simpel maar zeer smakelijk.

Vervolgens zet hij mij af bij de pier waar ik wordt opgewacht.  Er ligt een boot voor mij klaar waarmee ik in circa 2 tot 3 uur naar Bagan vaar. Ik neem afscheid van de chauffeur en stap op de boot. Helaas is het water niveau erg laag waardoor we soms zigzaggend over de rivier moeten vanwege zandbanken. Er is ook weinig spannends te zien op de rivier. Ik kan mij zo voorstellen dat als het water hoog is men meer gebruik maakt van de rivier voor allerlei zaken. Heel af en toe komen we een boot tegen en dat zijn voornamelijk vrachtschepen. Ook zie ik bijna geen mensen langs de kant die bijvoorbeeld de was doen of koken. Al met al is het toch een aangename afwisseling, even lekker uitwaaien op een bootje. Ik heb besloten om in de schaduw te gaan zitten want het is op het heetst van de dag en super warm. Door de wind heb je dan niet door hoe snel je verbrand. Na bijna 2 uur varen zie ik aan de linkerkant diverse stupa’s opdoemen langs de kant, dit moet Bagan zijn! Iets na half 4 leggen we aan in Bagan waar ik direct 10 USD entree moet betalen! Oke, welkom!

Ik stap in bij een taxi die mij naar het Arthawka Hotel in New Bagan brengt. Al met al circa 15 tot 20 minuten rijden dus een bezoek aan Old Bagan is per fiets nog best een eindje. Het is inmiddels rond 4 uur als ik incheck en even onder de douche spring. Een hele dag reizen is toch altijd wel vermoeiend. Het is dan inmiddels al na 5 uur en de zon gaat binnen nu en 30 minuten onder. Vandaag helaas geen kans meer om andere hotels dan wel Bagan te bekijken. Dat zal ik morgen moeten plannen!

01 03

Vrijdag 19 april
Via de receptie heb een taxi geregeld voor de gehele dag om enkele hotels te bezoeken. Dit neemt bijna de gehele dag in beslag. Om 4 uur wordt ik weer opgehaald door de taxichauffeur en we bezoeken we nog diverse pagodes. Eigenlijk kun je niet kiezen… er is zoveel moois.  Terwijl je onderweg bent van de een naar de ander passeer je tientallen pagodes die ook de moeite waard moeten zijn. Ik heb zeer beperkt de tijd maar normaal gesproken moet je hier gewoon 2 volle dagen plannen.

Ik bezoek Swezigon Paya in Nyaung U, de allerbelangrijkste pagode in dit deel van Bagan. Het is prachtig, kleur rood met goud en mooie versieringen van bloemen.  Vervolgens gaan we richting Ananda Pahto in old Bagan. Dit is 1 van de meest bekende tempels die je ook in vele boeken en op ansichtkaarten zult vinden. Er zijn ook vele verkopers aanwezig maar zodra je doorloopt laten ze je wel met rust. De tempel is ergens tussen 1090 en 1105 gebouwd en vierde in 1990 zijn 900 jarige bestaan. Ter gelegenheid daarvan zijn enkele onderdelen in goud gehuld, de rest van de tempel is vergaan qua kleur door oudheid. Binnenin bevinden zich 4 Boeddha’s van 31 ft lang welke elk in een richting staan. Slechts 2 hiervan zijn nog origineel, de andere 2 zijn een vervangen in 1600 omdat deze door een brand verwoest waren. De boeddha’s zijn gemaakt van teak hout.
De volgende tempel in Sulamani Patho, deze is gebouwd rond 1181. De tempel staat ook wel bekend als de Crowning Jewel . Het is een tempel uit een latere periode en daardoor is de stuctuur en de lichtinval beter dan bij eerdere bouwwerken. Binnenin bevinden zich weer 4 boeddha beelden en diverse fresco’s. Helaas is de verdieping gesloten voor bezoekers.
Ik eindig op de meest bekende plek voor zonsondergang, de Shwesandaw Paya. Vanaf deze pagode heb je enorm mooi uitzicht over Bagan en bij helder weer kun je de zon zien onder gaan. Helaas is het bewolkt en de zon zakt weg achter een wolk om vervolgens niet meer tevoorschijn te komen. Hoe dan ook was het uitzicht prachtig!

Ik laat mij afzetten bij Thazin Garden en krijg een heerlijk Myanmar style diner.  Ik klets nog wat met de manager en na een uurtje keer in terug naar mijn eigen hotel.

Zaterdag 20 april
Om half 8 vertrekken we vanuit Bagan naar Mount Popa. Dit ligt op circa 1 uur en 15 minuten rijden.  Mount Popa is een uitgedoofde vulkaan en op 1 van de lager gelegen bergen (Popa Taung Kalat, 2418 meter) bevind zich een goudgekleurde boeddhistische tempel. De tempel(s) is via diverse overdekte trappen te bereiken (777 treden) en als je gestaag doorloopt en niet al te lang tussen door uitrust kun je top in circa 30 minuten bereiken. Bovenop vind je diverse boeddha beelden en tempels.

Daarnaast heb je een mooi uitzicht van boven op de omgeving, de vulkaan is namelijk bedenkt met bos. Onderweg op de trappen bevinden zich diverse winkeltjes en verkopers van t-shirts, sieraden en lepels tot drankjes. Je kunt onderweg dus nog een verfrissend koud frisjes kopen als het klimmen in de hitte je tegen valt! Na circa anderhalf uur ben ik weer beneden en stap ik weer in de auto voor de rit richting Kalaw.

De reis duurt vanaf hier nog circa 5 uur. De weg is nogal hobbelig en na enige tijd moeten we tussen de bergen door omhoog met vele haarspeld bochten. Als ik mijzelf niet vast houd dan vlieg ik van links naar recht in de auto. Al met al best een inspannende auto rit, je kunt niet lekker achterover leunen. Rond half 4 arriveer ik in mijn hotel in Kalaw. Ik check in en besluit direct even een rondje door het hotel te maken met de manager. Ik informeer naar de mogelijkheden voor een trekking maar dit is helaas vandaag niet meer mogelijk. Het is al te laat op de dag. De meeste trekkings starten in de ochtend om 8 uur / half 9.
Aangezien ik geen trekking kan maken vanwege tijdgebrek besluit ik om maar wat hotels te gaan bekijken. Ik bezoek 5 andere hotels, sommige in het centrum en andere ver buiten de stad.  Ik keer iets na 6 uur terug in het hotel. Ik besluit om in de avond te gaan eten bij restaurant 7 sisters. Dit ligt op loopafstand (max 10 minuten) van het hotel. Ze serveren diverse keukens waardoor er voor ieder wat wils is.

Zondag 21 april
Ik vertrek rond kwart voor 8 vanuit Kalaw richting de Pindaya caves. Deze liggen op circa 1,5 uur rijden van Kalaw. Het is rond 9 uur als we aankomen. Je kunt helemaal van beneden naar boven lopen maar er is ook een ‘shortcut’. De auto kan namelijk bijna tot bovenaan rijden waardoor de klim aanzienlijk korter is. En vanaf dit punt kun je ook nog eens het laatste deel per lift afleggen waardoor het vrijwel geen inspanning kost om bij de grot aan te komen. Met dit weer wel prettig want het is eigenlijk veels te warm om zware inspanning te leveren.

De grot ligt hoog bovenop een limestone berg met uitzicht op het Pone Taloke meer.  Het is hier lekker koel en de natuurlijke grotten en tunnels zijn gevuld met duizenden boedha’s.  De beelden verschillen in kleur, vorm, materiaal en formaat. Bij de laatste telling waren er ruim 8700 beelden in de grotten en tunnels, sommige zijn eeuwen geleden door Burmese pelgrims achtergelaten en andere zijn recentelijk gedoneerd door Boeddhistische bewegen uit bijvoorbeeld Australië, Singapore en zelfs Nederland. Ik ging dan ook met volle moed op zoek naar de Nederlandse Boeddha maar er zijn er zoveel en het is een immens doolhof dat ik hem helaas niet heb gevonden.

Het is een enorm complex en alle beelden zijn anders. Het is een prachtige bezienswaardigheid! Ze hebben zelfs een maze (doolhof) aangelegd met beelden. Ik ben enkele keren vastgelopen waardoor je op een speelse manier langs enorm veel beelden loopt. Grappig gedaan!

Rond half 11 vertrekken we weer en gaan we op weg naar Inle Lake. De rit duurt circa 2,5 uur. Het is rond 13 uur als we het Paradise Hotel bereiken.  Ik besluit nog wat door Nyaung Shwe te lopen. Het is een relatief klein dorpje met vele hotels en restaurantjes en winkeltjes. Als er een backpackers sfeertje zou zijn in Myanmar dan denk ik dat je het hier kunt vinden.

Maandag 22 april
Ik check om 9 uur uit bij Paradise Hotel en loop richting Amazing Nyaung Shwe Hotel wat op 5 minuten lopen ligt. Gelukkig kan ik direct mijn kamer in zodat ik even mijn tas kwijt kan en een tas voor een dag op het water kan klaarmaken. Ik boek via het hotel een boottocht waarbij ik 5 locaties/gebieden op het Inle meer zal bezoeken. Ik word om 10 uur door de stuurman opgehaald bij mijn hotel en in circa 10 minuten lopen we richting de jetty waar alle boten liggen. Het is een soort grote houten kano met motor. Er staat een stoeltje voor mij klaar in de boot dus het is eigenlijk vrij comfortabel. Je kunt met maximaal 5 mensen op de boot.

Na ongeveer 20 tot 30 minuten varen komen we aan bij het meer! Ik zie direct een van de kenmerken van Inle Lake, de traditionele vissers. Ze roeien met 1 been en kunnen tegelijk met hun handen bijvoorbeeld een visnet binnen halen. Mega knap want het verreist een speciale vaardigheid maar ook een goede balans. Mannen kunnen dus wel meerdere dingen tegelijk ?  We varen door diverse dorpjes tussen de paalwoningen door, natuurlijk langs de drijvende tuinen en 2 verschillende kloosters.  Ook brengen we een bezoek aan een weverij, zilversmid, sigarenmakerij en de longneck vrouwen die tassen maken.  Natuurlijk kun je steeds achteraf de producten kopen. Ook is er de mogelijkheid om bij 1 van de vele restaurants te lunchen.  Het is echt enorm mooi allemaal een zeker een must als je Inle Lake bezoekt. De lokale bevolking is super vriendelijk en zwaaien mij allemaal toe vanaf de boot of vanuit hun huis. Een enorm fotogeniek meer!
Rond 15 uur keren we terug in Nyuang Shwe dus we hebben circa 5 uur gevaren. Ik ben een vrij snelle toerist maar je kunt hier ook 2 uur langer over doen. Het is maar net hoe lang je ergens blijft kijken/kopen/eten.

Ik heb nog even contact gezocht met GMT om de tijd van mijn vlucht van morgen naar Thandwe te checken en deze staat nog steeds op dezelfde tijd in de planning. De transfer vanaf het hotel naar het vliegveld in Heho zal rond half 10 klaar staan.

Dinsdag 23 en woensdag 24 april
Om half 10 vertrek ik vanuit Nyaung Shwe richting het vliegveld in Heho, dit is een rit van circa 45 tot 60 minuten. Ik arriveer rond kwart over 10 op het vliegveld en check in is vanaf half 11 mogelijk. Ik moet nog even wachten. Als ik dan kan inchecken is het allemaal wat amateuristisch. Ik krijg een boarding pass zonder naam en stoelnummer, alleen een vluchtnummer en van waar naar waar.  Aan mijn bagage hangen ze een bagagelabel van de airline met een nummer, een zelfde ticket nieten ze vast aan mijn eticket. Met de boarding pass moet ik naar immigration (klein deskje) waar ze een stempel op mijn boarding pass zetten. Als ik dan vervolgens door de beveiliging wil (xray) dan is daar weer niemand. Weer wachten. Super grappig hoe het er hier aan toe gaat.

Uiteindelijk verzamelen zich meerdere mensen bij de xray band en uiteindelijk hoor ik iemand schreeuwen en komt er een mannetje aangerend. We kunnen weer verder! Eenmaal door deze controle kom ik in een grote wachtruimte waar ik dan vervolgens nog ongeveer een uurtje moet doorbrengen. Er zijn gelukkig toiletten en er zijn ook 2 of 3 winkeltjes waar je wat drinken kunt kopen. Verder is het erg kaal. Er staan grote airco’s en er hangen fans aan het plafond maar blijkbaar is het niet warm genoeg (come on…) want die staan uit. Ik vermaak mij in dat uurtje met een filmpje op mijn laptop en als het kwart voor 12 is en mijn vliegtuig behoort om 11.55 uur te vertrekken ga ik eraan twijfelen of dit wel lukt. Kort daarop arriveert het vliegtuig en bij 1 van de deuren gaat een bordje Yangon Airlines de lucht in. Dat zal wel voor mij zijn…  Je moet gewoon goed opletten want er wordt niks omgeroepen en ook niet in het Engels.

Na binnenkomst in de aankomsthal moet je weer naar immigratie en vlak daarnaast vind je diverse balies van hotels. Eigenlijk is het allemaal heel simpel. Je meld je bij de balie van je hotel en als iedereen verzameld is dan loop je richting parkeerveld waar alle bagage op een kar ligt. Je bagage claim je met het kaartje wat aan je eticket is vastgeniet en off you are. Ik ben vandaag de enige passagier op deze vlucht die in Pleasant View Resort verblijft dus ik heb een prive-transfer. De rit naar het hotel is 20 tot 30 minuten. Onderweg passeren we diverse andere hotels, allemaal met dezelfde ligging: direct aan het strand. Je kunt eigenlijk geen verkeerde keus maken.

Nadat ik ben ingecheckt geniet ik van een koud drankje uit de minibar op mijn eigen terras. Het uitzicht is prachtig. Wit strand, blauwe zee en een heerlijke zonnetje met lekkere verkoelende zeewind. De airco gaat hier tussen 7 uur in de ochtend en 2 uur in de middag uit dus dan heb je die zeewind wel nodig. Het is namelijk flink warm!

Over de komende middag en volgende dag valt weinig spectaculairs te vertellen. Ik kom eindelijk een beetje tot rust na mijn drukke volle schema. Af en toe wat zwemmen (water is trouwens vrij warm maar alsnog verkoelend), beetje lezen, hapje eten, wat drinken, douchje pakken, plat op een ligbed. The good life!

Donderdag 25 april
Vandaag vertrek ik richting Yangon. Mijn vlucht is om 13.10 uur en de transfer vanaf het hotel naar het vliegveld is om 11.15 uur. Samen met 5 andere gasten rijden we in een klein half uur naar het vliegveld waar ik weer incheck en hetzelfde ritueel als op Heho onderga.  Ook hier weer wachten op de xray haha. Eenmaal in de vertrekhal is het weer circa een uurtje wachten op vertrek. In deze hal heb je overigens enkel toiletten, geen mogelijkheden om wat te drinken of eten. Dit zul je dus voordat je door de xray gaat moeten kopen als je nog wat wilt drinken of eten.

We vertrekken richting centrum van Yangon. In de namiddag weer richting vliegveld om Simone van het vliegveld op te halen. Het is superleuk om Simone daar te treffen. Je ziet vrij weinig toeristen en/of mensen die Engels spreken dus het is weer aangenaam om even mensen om je heen te hebben waar je ook gezellig mee kunt communiceren.

We gaan even langs het hotel om op te frissen en gaan vervolgens bij restaurant My Garden eten. Dit ligt tegenover Summit Parkview Hotel en nabij de Shwedagon Paya. Het eten is er zeer goed en de prijzen zijn redelijk. Simone vindt het duur want die is in afgelegen gebieden geweest waar alles enorm goedkoop is. Ik vind de prijzen redelijk omdat ze niet veel schelen met de prijzen van de restaurants in bijv. Mandalay en Bagan.  Rond een uur of 10 keer we terug in het hotel waar ik nog even met Simone in de lobby doorklets en rond half 11 gaan we naar bed.

Vrijdag 26 april
Iets voor 8 uur vertrek ik per auto met chauffeur naar Kyaiktho (Gouden Rots). De rit duurt circa 4 uur en de weg is helaas niet al te best waardoor het veel hobbel de bobbel is.  Ik heb besloten om Bago op de terugweg te bezoeken, zo heb ik meer tijd voor de reis naar boven als we eenmaal in Kyaithoa zijn.  Iets voor 12 uur zet mij chauffeur mij af in Kinpun. Vanaf hier mogen er geen auto’s verder omhoog. Je dient hiervoor gebruik te maken van speciale open trucks. Vanaf Kinpun is het circa 11 km naar de Gouden Rots, de trucks mogen maar tot 4 km rijden en vanaf daar moet je de rest lopen. Het is dan ook aan te raden om slechts een klein deel van ja bagage mee te nemen want je moet alles zelf dragen!

Een plaatsje in de truck kost  1500 Kyat en er is circa plaats voor 35 mensen. Je zit hutje mutje op elkaar gepropt en kinderen moeten zelfs op schoot. De truck vertrekt niet eerder dan dat het helemaal vol zit en alle plek zal moeten worden benut! Als het rustig is kan het zijn dat je misschien wel een uur moet wachten tot de truck vol is voordat deze vertrekt. De truck waar ik in stap is nog redelijk leeg. Plots komt er een blonde jongen een kijkje nemen, hij informeert of dit de truck is die helemaal naar boven gaat. Ik vertel hem dat voor zover ik weet deze niet bestaan voor toeristen. Er schijnen wel trucks de gehele 11 km af te leggen maar deze gaan niet frequent en zijn alleen voor locals. De jongen vertelt mij dat hij in zijn guesthouse in Kinpun een stel Amerikanen tegen was gekomen die de truck helemaal naar boven hadden genomen en hiervoor 2500 kyat pp hadden betaald. Het kan dus toch? We hebben samen even gezocht maar we werden steeds weer verwezen naar de truck waar ik net uit kwam. Uiteindelijk maar besloten om samen in die truck plaats te nemen, dan waren we in ieder geval onderweg.

Na ik denk circa 20 minuten zit de truck vol en verrekken. We zitten allemaal op elkaar gepropt en kunnen geen kant op. Onderweg naar boven stoppen we diverse malen. Mij is niet helemaal duidelijk wat er precies aan de hand is. Bij 1 van de stops is een soort collecte/ donatie, de volgende is om de chauffeur te betalen en weer een ander is om trucks van boven naar beneden te laten passeren.  We komen rond kwart voor 1 aan bij de laatste stop waar iedereen eruit moet. Het is niet meer dan een open vlakte met enkele winkeltjes en restaurantjes. We proberen nog bij enkele personen te informeren naar de mogelijkheden voor vervoer naar boven maar krijgen alleen maar steeds de melding dat we moeten lopen.

De jongen met wie ik samen in de truck heb gezeten is Erik, hij komt uit Zweden en is 23 jaar. Hij heeft doordat hij in Kinpun heeft geslapen en morgen daar niet terug keert zijn gehele backpack mee… Conclusie is dan ook dat hij deze helemaal naar boven moet dragen. Rond 1 uur beginnen we aan de wandeling omhoog, het is enorm steil. Ik ben na 5 minuten al super moe en buiten adem. Ik geef aan bij Erik dat ik heel rustig ga doen en dat hij gewoon zijn eigen plan moet trekken voor de wandeling. We gaan ieder ons eigen weg en hij komt mij vanmiddag in mijn hotel opzoeken.  Hij heeft de pas er flink in zitten ondanks de zware backpack. Ik verlies hem al snel uit het oog. Ik probeer mij te concentreren op mijn inspanning en besluit gewoon heel rustig te doen. Als ik na een kwartier wandelen het niet meer zie zitten komt er direct een drager uit de bosjes gesprongen (waar komt die vandaan?). Ze hebben een soort troon waar je op kunt zitten welke ze dan met 4 personen omhoog tillen. Hij wil 20.000 Kyat voor de dienst. Ik ben koppig en geef aan dat ik wel gewoon loop en hij zakt met de prijs. Nog steeds wil ik liever lopen, vind het toch een beetje gek om gedragen te worden.

Kerstin had mij al aangegeven dat er dragers waren en dat je als je het niet meer zit zitten gewoon gebruik moet maken van de dienst. Het is hun brood en als jij kapot bent waarom niet? Zij zijn er blij mee en jij uiteindelijk ook.  Na nog een poging tot wandelen ga ik dan toch in op het aanbod, 13.000 Kyat. Ik neem prinsheerlijk plaats op de stoel en de 4 kleine mannetjes lopen in een rap tempo diverse bochten omhoog. Na enige tijd nemen ze even pauze en wordt er gevraagd of ik cola voor ze wil kopen, daar is de adder! 2000 kyat per blikje, ben je gek! Uiteindelijk kan ik er 4 voor 5000 krijgen en I feel sorry voor de boys die er uitgeput en dorstig uit zien. Vooruit! Al met al zit je dan alweer op 13.000 plus 5000 = 18.000 kyat. Op dit punt komen we ook Erik weer tegen, hij ziet er vermoeid uit maar maakt het wel goed. Hij heeft het zwaar maar gaat het wel halen. Na enkele minuten tillen ze mijn troon weer op en lopen we verder. Het is enorm steil op sommige punten en ik heb diep respect voor de jongens die mij omhoog dragen. Het moet een klus zijn! Als we dan eenmaal boven zijn geef ik ze 15.000 kyat. Al met al eigenlijk een dure grap die dragers maar ik ben wel enorm blij. Ik denk dat ik zelf uren bezig was geweest en mezelf kapot had gelopen.

Het is iets na 2 uur als ik incheck bij Mountain Top Hotel. Alle kamers hebben uitzicht op de bergen, de kant waar de zon opkomt. De kamers zijn prima en van alle benodigde gemakken voorzien. Er is geen airco maar een fan maar door de hoogte koelt het flink af na zonsondergang dus een fan is genoeg. Rond 4 uur komt er iemand aan mijn deur, your friend is waiting in de lobby. Als ik boven komen zit Erik op mij te wachten. Hij verblijft in een guesthouse iets verderop (50 USD per nacht). We gaan samen even een hapje eten in een lokaal tentje. Het eten is niet super maar de bediening is super vriendelijk. Rond half 6 lopen we richting de Gouden Rots, over een uurtje wordt het donker en de zonsondergang is natuurlijk wel mooi op dit monument.  Ik weet niet wat een grotere attractie is, wij (2 blonden personen) of de Gouden Rots. Iedereen neemt stiekem foto’s of vraagt of we op de foto willen. Soms samen, soms met iemand en veelvuldig steeds met iemand anders binnen de groep. Het liefst met de Gouden Rots op de achtergrond. Mannen pakken Eriks hand vast, vrouwen mij. Vaak willen ze tussen ons in en dat wij dan onze arm over de persoon heen slaan. Het is zo grappig… Als je stil blijft staan na een foto dan komen er steeds nieuwe mensen. Bizar.

De Gouden Rots is relatief klein, mannen mogen hem aanraken en er goud op plakken als ze dat willen. Vrouwen mogen alleen op afstand genieten. Veel mensen bidden en brengen offers. Het uitzicht is prachtig en als de zon ondergaat worden de kleuren super mooi. Als het donker is lopen we weer richting het dorpje. We spreken af om morgen 05.15 uur elkaar hier weer te treffen voor zonsopgang.

Zaterdag 27 april
Kwart voor 5 de wekker…pfff. Snel kleren aan, tanden poetsen en weer richting Golden Rock. Het is nog donker en ik zie vele mensen richting dorp lopen. Die gaan misschien wel weer naar Kinpun ofzo. De eerste truck vertrek zo rond 6 uur. Ook nu weer vinden mensen ons erg interessant maar wij slapen nog half dus zijn niet zo uitbundig als gistermiddag. Helaas is de zonsopgang een beetje een tegenvaller, de zon schijnt niet op de Gouden Rots maar blijft achter de wolken in de bergen hangen.

Ik keer terug naar het hotel om te ontbijten en voor 7 uur check ik uit. De manager van het hotel vertelde mij net dat de zonsopgang vanuit je kamer in het hotel erg mooi is, de zon komt precies aan die kant op. De zonsondergang is juist mooi bij de Gouden Rots. Je moet het maar even weten! Verder vertelt hij mij ook dat de trucks naar beneden soms ook toeristen accepteren, je moet geluk hebben. De porters e.d. zijn er niet zo blij mee (geen geld) dus als ze het zien/doorhebben en druk op de chauffeurs uitoefenen dan kan het zijn dat ze je niet in de truck laten plaatsnemen. Het is nog vroeg en samen met Erik probeer ik het gewoon. We worden netjes naar een trap verwezen en nemen plaats… zou het lukken?? Na enige tijd zit de truck vol en vertrekken we. In minder dan een uur zijn we weer helemaal beneden in Kinpun. Het is een andere weg/route dan naar boven maar net zo steil en bochtig. Halverwege betalen, weer een stop voor donatie en nog een voor registratie en passerende trucks. We zijn super blij dat we beneden zijn, vooral Erik want die hoeft nu niet die weg weer met tas af te leggen.

Hij zou eigenlijk per openbare bus naar Yangon reizen vanmiddag maar ik bied hem aan om met mij mee te reizen in de auto. Is wel zo lekker na al die inspanning en we hebben een leuk contact gehad de afgelopen 2 dagen. Het is wel fijn om iemand te hebben waar je wat mee kunt eten en wat kunt kletsen. Na circa 2 uurtjes bereiken we Bago en bezoeken we diverse tempels, stupa’s en boeddha beelden.  Hierna reizen we verder naar Yangon waar we rond 2 uur aankomen.  Ik ga even onder de douche en rond 4 uur ga ik nog even Yangon in.  Ik bezoek de Shwedagon Paya en tegen half 7 keer ik terug naar mijn hotel. Morgen vertrek ik om half 6 en ik heb een hele lange reisdag voor de boeg.

Zondag 28 april
Om half 6 vertrek ik richting vliegveld, mijn vlucht per Airasia is om 08.30 uur en doordat het nog erg rustig is op de weg zijn we met iets meer dan 30 minuten op het vliegveld. De vlucht vertrekt op tijd en rond 13 uur plaatselijke tijd arriveer in ik Kuala Lumpur. Mijn vlucht per KLM naar Amsterdam vertrek pas vanavond rond 23.30 uur. Ik had in principe de tijd om nog even KUL in te gaan maar doordat ik op het vliegveld geen kluisjes kan vinden besluit ik om gewoon rustig mijn tijd vol te maken met wat internetten en een filmpje kijken. Na bijna 4 uur zie ik nog steeds alleen maar AirAsia vluchten op de schermen verschijnen en ga ik informeren of ik wel goed zit.

Het blijkt dat ik op de Low Cost Carrier Terminal zit (LCCT) en dat mijn KLM vlucht vanaf KLIA vertrekt. Elk half uur gaat er een bus en de prijs is slechts 3 ringit. Gelukkig heb ik nog ruim de tijd dus ik kan op mij gemak de bus zoeken en doorreizen naar het juiste vliegveld. Je kunt eventueel ook een taxi nemen als je meer haast hebt! Eenmaal op KLIA zoek ik een lekker stoel op en begint opnieuw het wachten. Ik heb gelukkig mijn laptop en wat films. Rond 20.00 uur check ik mijn bagage in en ga ik de douane door……