Kim op studiereis in Turkije (nov 2009)

Maandag 23 november
Gewoon als een normale dag om iets over achten de trein. Alleen dit keer niet naar Amsterdam CS maar richting Schiphol. Tien minuten vertraging en jeetje wat was die trein vol. Maar we waren ruim op tijd op Schiphol want de vlucht had nog een half uurtje vertraging ook. Uiteindelijk kwamen we goed half 5 aan op Ataturk International Airport in Istanbul! Daar stond al iemand van het agentschap op ons te wachten. Het was een half uurtje rijden naar het centrum, Sultanahmet, waar de meeste hotels liggen. Snel de tassen op de kamer gelegd (de kamer is echt prima trouwens!) en naar het kantoor van onze gelopen. Dat ligt op nog geen 50 meter van het Osmanhan hotel waar we slapen. Het is een heel bijzonder gebouw met in de kelder nog originele mozaieken die onder glasplaten te zien zijn. Het gebouw mocht er bovenop gebouwd worden, mits de mozaieken bewaard zouden blijven. Ook is er in de kelder een kapel, de overblijfselen van een kerk die in dezelfde tijd als de Aya Sofia is gebouwd, in de 6e eeuw na Christus. Boven is er een tapijtenwinkel met eigen ingang en daar weer boven een prachtig dakterras met geweldig uitzicht over de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. We hebben nog wat kebab gegeten (buiten! Maar het werd wel koud..) en daarna lekker een warme douche en naar bedje toe. Morgen worden we om 8 uur al opgehaald en daarvoor willen we eigenlijk nog even langs de Blauwe Moskee en de Aya Sofia lopen. Die hebben we nu alleen bij donker gezien...!

Dinsdag 24 november
De wekker ging vanmorgen veel te vroeg. We hebben besloten de wekker een uurtje verder te zetten en de Aya Sofia over te slaan. Het was toch nog aan het schemeren en we moeten sowieso nog een keer terug naar Istanbul! Het ontbijtje was prima verzorgd, we hadden alleen erg weinig tijd omdat we om 8 uur al weg moesten en het ontbijt eigenlijk pas vanaf 8 uur geserveerd wordt. Maakt niet uit, we hebben snel een kop koffie en thee gedronken met lekkere verse broodjes. Toen stond de chauffeur beneden alweer op ons te wachten om ons naar het vliegveld te brengen. In de kleine straatjes is het autorijden een uitdaging maar als je eenmaal op de rondweg zit moet het wel goedkomen. Op het vliegveld stond op de schermen een uur voor vertrek nog geen incheckbalie, eigenlijk helemaal nergens. Het blijkt dat je hier bij de Turkish Airlines balie voor alle TK vluchten kunt inchecken. Gelukkig hadden we dat precies op tijd door haha. Om 09.50 vertrekt het vliegtuig naar Nevsehir in Cappadocie. Hopelijk is het daar morgenochtend minder grauw dan hier nu, anders is er weinig lol aan in de luchtballon! Misschien kunnen we dan beter bij zonsondergang de lucht in, het schijnt dat de zon ’s middags vaker komt. Het vliegtuig had bijna een uur vertraging, TK krijgt geen punten voor punctualiteit tot nu toe. Samen met de man van het autoverhuurbedrijf hebben we het contract ingevuld en daarna zijn we naar Avanos gereden. Er ligt geen kaart van Turkije in de auto. In Avanos hebben we het tweede kantoor van Kirkit gezien, erg sfeervol en om de hoek van het zeer sfeervolle Kirkit Pension. Het pension is verdeeld over 4 oude gebouwtjes met allemaal verschillende kamers. De kamers zijn soms wat klein maar het is een heel bijzonder locatie! De maaltijden worden 's zomers op de binnenplaats geserveerd en nu in de
grot waar ook de receptie is. In een grot is het in de zomer lekker koel en in de winter lekker warm. Altijd rond 18 graden. Na een heerlijke lunch hebben we de omgeving verkend. We zijn naar de Valley of the Monks geweest met heel veel fairy chimneys waar de monniken vroeger in woonden en les gaven aan de lokale bevolking. Heel veel kerken zijn binnenin de rotsen uitgehakt en beschilderd met Bijbelverhalen. Hier waren ook hun keukens en eetzalen, een heel dorp ervan! We zijn ook naar het Göreme open air museum geweest, heel mooi maar in het hoogseizoen ook heel druk schijnt. Agent: de beste tijd om het museum in het hoogseizoen te bezoeken is rond lunchtijd, dan zijn de groepen allemaal aan het lunchen. Goede tip! We zijn nog naar een andere vallei gereden, echt een ongelofelijk bijzondere omgeving hier. Rond 5 uur waren we terug, helemaal koud van alle buitenlucht. Lekker opwarmen in de grot / restaurant van het pension!
 
Woensdag 25 november
Vanmorgen waren we zelfs eerder wakker dan Allah! Onze wekker ging om kwart over 5, en de zang voor het eerste gebed begon pas om half 6. Maar het was voor een goed doel: een luchtballonvaart bij zonsopkomst! Klokslag kwart voor 6 werden we opgehaald en naar Göreme gereden. Na een kop thee konden we er tegenaan en goed half 7 reden we naar de ballon. Onze ballonvaarder was Mike, een ervaren Engelsman die al 8 jaar in het vak zit. Dat biedt vertrouwen! We gingen met 20 man in de ballon, iets dat we niet hadden verwacht. Zo veel mensen passen in 1 mandje! Maar wat een geweldige ervaring was dit, ik ben erg blij dat we dit konden doen. Eerst was het nog schemerig en de mist hing overal, maar toen de zon tevoorschijn kwam, verdween de mist en werd het helder. In de verte zagen we de besneeuwde toppen van de drie vulkanen. Honderden fairy chimneys en prachtige landschappen. Anderhalf uur genoten we van dit wonderlijke natuurverschijnsel dat uniek is op de wereld. De 10 Japanners gilden non stop oooh en aaah, de Amerikanen, Australiërs en wij konden bijna niet stoppen foto’s te maken. Hoewel onze handen en voeten na een kwartier al gevoelloos waren door de kou, hadden we dit voor geen goud willen missen. Mike landde als een echte prof bovenop de aanhangwagen die de ballon terug zou brengen naar Göreme. We kregen allemaal champagne en een certificaat van deelneming en toen werden we terug gebracht naar het pension. Iets na half 9 waren we daar en konden we opwarmen bij het lekkere ontbijt!
Na het ontbijt was het tijd voor een stevige wandeling door 4 valleien (Meskendir vallei, Rose (Güllüdere) vallei, Rode (Kizilcukur) vallei en monniken (Pacabagi) vallei. Ik denk dat we ongeveer van 10 tot half 3 hebben gelopen tussen witte, rode, roze en gele bergen velden met walnoten-, abrikozen en andere fruitbomen, langs fairy chimneys en ander maanlandschap. Super om het sprookjeslandschap eerst  vanmorgen van boven te zien en je nu zo nietig te voelen terwijl je er door en langs loopt. We hadden lunchpakketten meegekregen dus onderweg genoten we van een heerlijke lunch (broodje tonijnsalade, groente, fruit, drinken, chocoladereep, alles!). Cappadocië dankt haar naam aan een oud Perzisch woord, Katpatuka, wat ‘land van prachtige paarden’ betekent. Na terugkomst was het tijd om onze spullen op te halen en richting Göreme te rijden. We slapen vannacht in een superdeluxe suite van het Kelebek hotel met aparte grotwoonkamer en grotslaapkamer!

Donderdag 26 november
Aangezien er helemaal geen geluid in de grotkamer kwam, hebben we heerlijk  en lang geslapen. een lekker ontbijtje zijn we naar de ondergrondse stad van Derinkuyu gereden, de diepste ondergrondse stad van heel Cappadocië. Er zijn veel verschillende verdiepingen en de onderste ligt 85 meter onder de grond! Heel indrukwekkend dat mensen al zo lang geleden dit konden maken, puur uit angst voor de Arabieren. De volgende stop was het Karballa hotel in Guzelyurt, vallei van Ilhara. Dit hotel is gevestigd in een monumentaal 19e eeuws klooster. Wat een geweldige manier van overnachten, de eetzaal is enorm en de kamers erg sfeervol. Er zijn 4 deluxe kamers in het hoofdgebouw. De 16 standaard kamers bevinden zich in het bijgebouw waar de monniken vroeger sliepen. Heel erg sfeervol en er is zelfs een zwembad met uitzicht over de bergen. Reizigers kunnen naar het dorpje Ilhara rijden waar de ingang van de Ilhara Canyon is. Je kunt de hele canyon door lopen (14 km) als dagtocht naar een volgend dorpje. In dat dorpje kun je per dolmus terug naar Ilhara en daarna met de auto terug naar het klooster. Het is supermooi, na de lunch zijn we er zelf ook wezen kijken. Ook kunnen de mensen rondlopen in het leuke dorpje Guzelyurt waar het klooster is gevestigd.  Er is een weggetje naar beneden langs diverse Griekse kerkjes, het dorpje kent namelijk veel Griekse invloeden. Na de stop bij het dorpje Ilhara bij een splitsing was het tijd om richting Kayseri en Konya te rijden. Onderweg zouden we de caravanserai van Sultanhani kunnen bezoeken, maar we hebben het niet kunnen vinden. Waarschijnlijk is hij rond deze tijd van het jaar toch gesloten, maar wel jammer. Het was vanaf het klooster ongeveer 2,5 uur rijden naar Konya. Eenmaal in de stad aangekomen zijn we geweldig verdwaald. Meer dan een uur hebben we rondgereden, meerdere keren de weg gevraagd en nog meer rondgereden. Er waren niet zoals in Marokko taxi’s zodat we achter een taxi aan konden rijden. Nergens stond iets goed aangegeven. Net toen we de moed bijna hadden opgegeven, herkende ik gelukkig een straatnaam en waren we niet heel ver van het hotel. Maar zelfs toen wisten we niet hoe we er moesten komen. We wilden net weer linksaf slaan toen we per ongeluk ineens langs het hotel reden!! Waarschijnlijk vinden we morgen nooit de weg naar Antalya maar dat… zijn zorgen voor morgen! :-)
 
Vrijdag 27 november
Weer vroeg uit de veren en ontbeten. Bij het uitchecken vroegen we hoe we het beste richting Antalya konden rijden. De jongen van de receptie zei dat het erg lastig was, vooral omdat er een kleinere, veel mooiere weg is die je niet gemakkelijk vindt. Hij bood aan om ons een stukje op weg te brengen, we konden dan wel achter zijn auto aan rijden. Erg vriendelijk en hij heeft ons precies naar de juiste weg gebracht! Het was een prachtige weg (via Seydisehir) door de bergen, we kwamen langs plaatsen waar we bijna 2000 meter hoog waren. Erg mooi! Na ongeveer 4 uur kwamen we bij Aspendos, een oud Romeins  amfitheater dat goed bewaard is gebleven. Erg indrukwekkend, helemaal toen we hoorden dat er zelfs nu nog af en toe concerten en theatervoorstellingen worden gegeven. Dat wil ik nog wel eens meemaken! Vanuit Aspendos was het nog ongeveer een uurtje rijden naar Antalya. Ook hier zijn we weer flink verdwaald, dat kwam vooral omdat het centrum (Sehir Merkezi) maar 1 of 2 keer stond aangegeven en daarna niet meer. Ons hotel (en de hotels die we willen bezoeken) liggen in Kaleici, het oude centrum dat niet heel makkelijk binnen te komen is. Hele smalle straatjes waarvan je verwacht dat het geen ingang is (met slagboom), zijn toch de ingang en eenmaal daar zijn het smalle straatjes met veelal eenrichtingsverkeer. Er zijn hier wel genoeg taxi’s die je verder kunnen helpen. Maar uiteindelijk reden we er toch ineens weer tegenaan: het Dogan hotel. Snel ingecheckt en rond gaan lopen in dit superleuke oude centrum! Heel erg sfeervol, het doet een klein beetje aan een Mediterraanse versie van Hoi An (Vietnam), superleuk. Het wordt hier al snel avond, rond half 5 begint het al donker te worden.  De Turken zijn erg vriendelijk en behulpzaam, overal wordt een praatje gemaakt en wordt je wat te drinken aangeboden (vooral thee!). En als je er verdwaald uitziet is er altijd wel iemand die probeert je te helpen. We zijn door de eigenaar van het Blue Sea Garden hotel nog uitgenodigd om het schapenfeest vanavond mee te vieren, dat hebben we maar aan ons voorbij laten gaan toen we de overblijfselen van het schaap op straat zagen liggen. Heerlijk is dat het hier overdag gewoon dik 20 graden is, geen gekoukleum meer zoals in Capadocië of Konya. Super!

Zaterdag 28 november
Het ontbijt was erg lekker. Om half 9 reden we het oude centrum, Kaleici, uit en omdat het hotel ons bonnetje (dat hadden we bij binnenkomst gekregen) had gestempeld, hoefden we niet te betalen voor het parkeren. De vriendelijke man van de receptie heeft ons de weg prima uitgelegd dus we reden
zowaar in 1 keer goed de stad uit richting Cirali. Cirali ligt ongeveer 10 km van de hoofdweg, je slingert langzaam naar beneden en komt dan bij een klein, heel relaxed plaatsje. Het deed me een klein beetje aan Tulum (Mexico) denken, geen luxe hotels maar kleinere pensions en hotelletjes. Vlakbij Cirali ligt Chameara, het eeuwige vuur. Door methaangas brandt hier altijd op verschillende plaatsen een vuurtje uit de berg. Niet heel indrukwekkend maar wel heel erg bijzonder om te bedenken hoe dat nou zit. Omdat het al half 2 was hebben we Olympus niet meer bezocht maar zijn we verder gereden naar Kekova. Dat plaatsje ligt op 15 km van de hoofdweg, maar wat is dat een plaatje! Er zijn niet echt plaatsen om te slapen maar je kunt er lekker relaxen en vanuit het haventje kun je boottochten maken naar de ‘gezonken stad’. Deze boottochtjes duren ongeveer drie kwartier. De zon begon al onder te gaan en er is bijna geen verlichting langs de wegen, dus wij zijn snel verder gereden naar Kas. Dat was vanuit Kekova nog iets meer dan een half uur rijden. Met een prachtige ondergaande zon reden we in de schemer het gezellige Mediterraanse stadje Kas binnen. Eerste indruk: heel gezellig, een beetje Grieks doet het aan. Het hotel Club Phellos waar we slapen konden we in 1 keer vinden. We zijn lekker in het centrum gaan eten. Moe van de dag maar we hebben dan ook veel gezien.

Zondag 29 november
Vanmorgen weer vroeg op en buiten ontbeten!
Heerlijk :-) Daarna was het tijd om verder op weg te gaan! De eerste stop was Kalkan, een erg leuk vissersdorpje tegen een berg aan gebouwd. Er is een kiezelstrand en het oogt erg gezellig. De volgende stop was Patara, een erg klein dorp dat niet aan het strand ligt. Het is wel een leuk dorpje maar er is, in elk geval nu, weinig te beleven. 1,5 km buiten het dorp ligt een archeologische plek (5 Lira pp entree) en daarachter ligt het strand. Volgens de Lonely Planet rijdt er van juni tot oktober een shuttle vanuit het dorp naar het strand. Dat is ook wel nodig als je geen auto hebt want het is te ver om te lopen. We zijn verder gereden naar Fethiye voor de lunch. We wilden hier ook graag even kijken omdat vanuit hier de Gület boten vertrekken voor een meerdaagse cruise. Het stadje op zich is niet heel bijzonder maar het gedeelte rond de haven is erg gezellig. Heerlijk gegeten en daarna verder richting Dalyan! Vanuit Fethiye was het nog ruim een uur rijden naar Dalyan waar we rond half 4 aankwamen. Het hotel waar wij vanavond slapen ligt in het centrum van Dalyan. Het dorp is vrijwel uitgestorven nu het seizoen afgelopen is, maar je kunt wel zien dat het hier in de zomer erg gezellig is.

Maandag 30 november
Vroeg op en om kwart voor 7 in de auto naar het vliegveld. Daar kwamen we om half 8 aan en werden we opgepikt door de man die de auto kwam ophalen. De vlucht vertrok zonder vertraging, in Istanbul moesten we wel even wachten maar ook de vlucht naar Amsterdam vertrok op tijd.

Algemene indrukken over Turkije
1. De Turken zijn vrijwel allemaal enorm vriendelijk en behulpzaam. Niet iedereen spreekt Engels maar vaak kom je er met handen en voeten ook wel uit. Als je laat merken dat je een paar woorden Turks spreekt, al is het alleen ‘merhaba’ (hallo), verschijnt er een glimlach op het gezicht van je gesprekspartner en heb je er een nieuwe vriend bij.

2. De laatste dagen van onze rondreis waren extra bijzonder omdat het 4 dagen lang offerfeest was. De eerste dag gaan de Turken traditioneel naar de begraafplaats om graven van familieleden te bezoeken. Wij reden de avond voor de eerste dag van het feest (donderdagavond) rond zonsondergang door de buitenwijken van Konya. Ineens kwamen we middenin een file zonder eind en het wel alleen maar drukker en drukker. Later bleek waarom: we reden langs een enorme markt waar honderden schapen voor het offerfeest werden verhandeld. Overal zag je schapen: achterin pick-up trucks, langs de weg en op daken van auto’s of in aanhangwagens. En allemaal wisten ze welk lot hen te wachten stond…
In Antalya waren we aan het eind van de middag nog hotels aan het bezoeken. We kwamen bij het Blue Sea Garden hotel, een familiehotel waar de hele familie in de keuken stond alle verschillende onderdelen van een schaap te bereiden. Na een wijntje te hebben gedronken met de eigenaar hadden we er een nieuwe vriend bij en werden we uitgenodigd om die avond mee te eten. Hoewel dat natuurlijk een unieke kans was geweest, hebben we het aanbod toch maar afgeslagen. Toen we naar buiten liepen lag er langs de weg een hoop haren… Maar voor de meeste Turken is dit een traditie en vooral een familiefeest. Dat geeft het toch wel echt iets moois.

3. Hoewel de Turkse Nederlanders over het algemeen vrij streng Moslim zijn, is dat voor de meeste Turken in Turkije wel anders. Na verschillende gesprekken met lokale bevolking zijn we eruit hoe het werkt. De Turken in Turkije vinden dat mensen zelf moeten beslissen of ze meedoen aan bijvoorbeeld de Ramadan of halal eten. Je wordt als Moslim geboren en hoeft niet perse zo streng te leven om een goede moslim te zijn. De meeste Turken drinken dan ook gezellig een glas wijn bij het eten of nog vaker: raki. Lang niet iedereen doet mee met de Ramadan en de meeste Turken weten niet eens of ze halal eten. Nou zal het meeste vlees in Turkije wel halal zijn, maar ook als ze naar het buitenland reizen letten ze er niet specifiek op. Ze ZIJN Moslim en hoeven zich daardoor niet met de Islam te identificeren.

4. De misvatting van de eeuw is misschien wel dat aan de Turkse kust vrijwel alleen grote toeristenoorden zijn met enorme all inclusive hotels. We zijn vanuit Antalya langs de kust richting het westen gereden helemaal tot aan Dalyan en hebben genoten van het ene prachtige vergezicht na het andere. Onderweg zijn we langs vele leuke kustplaatsjes gekomen waar in het seizoen natuurlijk wel toeristen komen, maar die gewoon zichzelf gebleven zijn en waar nog steeds het lokale leven op nummer één staat. Kalkan, Kas, oud Antalya en Dalyan, allemaal erg gezellige stadjes met stuk voor stuk een eigen karakter. Dus de Turkse kust heeft zeker weten genoeg te bieden! In Istanbul en Cappadocië is het in de winter ook wel prima, maar aan de kust is veel gesloten (vooral in Dalyan en Kalkan!).