Reisverslag Namibië

Hieronder vind je een uitgebreid verslag van de 3-weekse autorondreis van Kaapstad naar Johannesburg, via Namibië, Victoria Falls & Botswana die ik in oktober samen met Frans gemaakt heb. Veel kilometers, maar zeer indrukwekkend! Als de teksten te lang zijn, kun je altijd nog plaatjes kijken!

Veel plezier, Simone

 
22 oktober Amsterdam – Kaapstad
We vlogen op zaterdagochtend met de KLM naar Kaapstad, een rechtstreekse vlucht van ca. 11,5 uur per 777. Dit is echt een prima vliegtuig, iedereen heeft z`n eigen videoscherm en amusement keuze etc.. Je hebt heel veel keuze uit spelletjes, muziek en film. Er zijn nieuwe films, maar ook oude klassiekers en wat alternatievere wereldfilms. Groot voordeel is ook dat je op elk moment kunt starten, net als bij een gewone video. Op het vliegveld van Kaapstad stond onze auto keurig klaar bij de balie van Budget. We kregen ook een uitgebreide routebeschrijving van onze reis, om te beginnen met een beschrijving hoe we bij ons hotel moeten komen. Daar zijn we bijna meteen ons bed in gedoken, het was een lange dag.

23 oktober Kaapstad / Brenwin Guesthouse
Lekker een dagje vrij. We hebben uitgeslapen tot half tien, daarna een overheerlijk ontbijtje, buiten op het terras. In de middag hebben we de auto gepakt en een rondje Kaapstad gedaan. Eerst naar het centrum, maar het is zondag dus alle winkels waren gesloten dus het was erg rustig.
We zijn doorgereden naar Clifton Beach. Het was prachtig weer, dus hebben we lekker op het strand gelegen. Het uitzicht hier is echt prachtig, Signal Hill en de Tafelberg liggen om de beurt in de wolken en komen er dan weer uit. Prachtige plaatjes.
Ook leuk om naar te kijken waren de hanggliders vanaf Signal Hill, elke keer gingen ze weer omhoog door de trekkende winden.
Daarna een zalige salade in de Sandbar met een glaasje wijn. Dit is vakantie! Terug naar het centrum zijn we de wijk Seapoint nog even doorgereden, een stukje ouder en minder luxe.

Ons Guesthouse (Brenwin GH) ligt in Greenpoint, vlak bij het Victoria & Albert Waterfront. Dit is echt een zeer indrukwekkend winkelcentrum. Wat een prachtige winkels, en zoveel aanbod.  We hebben een Steakrestaurant aan de haven gevonden, lekker wel buiten eten, maar met verwarming. Zo warm is het ’s avonds nog niet. ‘s Avonds een taxi teruggenomen, die wel heel erg omreed. Maar affijn, wel veilig zullen we maar zeggen!


24 oktober naar Springbok / Mountain View GH.
Vandaag was een lange rijdag, maar liefst 580 kilometer. Maar de wegen zijn erg goed, dus we konden flink doorrijden. (max. 140-150 km per uur) We hebben de hele dag door de heuvels en over hoogvlaktes gereden, met afwisselend graanvelden, weides met schapen of….. niets. Het is erg leeg allemaal. De bergen op de achtergrond zagen er echter prachtig uit. De auto is prima; rijdt als een trein. Je moet uitkijken dat je niet nog veel harder rijdt!
We vertrokken even na negenen vanuit Kaapstad en waren uiteindelijk, met 3 korte stops, om half vier in het Mountain View Guesthouse in Springbok. Springbok is een klein dorpje/stadje met duidelijk een regionale functie. Veel grote winkels, met bedden en meubels, veel tankstations en een grote supermarkt. Het ligt te midden van een paar mooie bergen, vol met stenen. Steekt mooi af tegen de prachtig blauwe lucht. ‘s Avonds werd het snel koud; een trui, sweater of jas waren wel nodig in dit winderige dorpje. We hebben een prima restaurantje gevonden, de Carne Casa met een uitgebreide wijnkaart en overheerlijke filets. Het was druk hier, zelfs op maandagavond.

25 oktober naar Oranje rivier / Norotshama Lodge
Vanmorgen weer een zalig ontbijtje in het B&B, met een zeer persoonlijke service. Je wordt hier echt in de watten gelegd! Dit guesthouse heeft vorig jaar een prijs gewonnen en terecht. Het ziet er prachtig uit en de dames leveren een perfecte service. Om kwart voor negen vertrokken we, ca. 1,5 uur rijden naar de grens met Namibië, bij Vioolsdrif. De grensformaliteiten gingen erg snel. Eerst Zuid Afrika uit, over de brug van de Oranjerivier en dan Namibië in. Hier moesten we ook papieren in vullen voor de auto,voor 120 rand kregen we een Cross Border Permit; een mooi officieel uitziend papiertje, waarmee we de auto hopelijk ook weer mogen uitvoeren.

In Namibië kwamen we al snel bij Noordoewer, een dorp met 10 huizen en een benzinestation. Hier moesten we de eerste grindweg op, naar het Norotshama River Resort, zo’n 50 kilometer verder aan de Oranjerivier. We waren hier al om half twaalf, waar we gelukkig wel de kamer in konden. Schattige, eenvoudige huisjes direct aan, of soms zelf op, de rivier. De lodge heeft ook een kampeerplaats en 15 kamers, deze zijn wat luxer met een grote badkamer en een compleet ingerichte keuken (koelkast, magnetron, kookplaat en eigen braai) Na een tijdje bij het zwembad en een lunch (tosti) hebben we nog een ritje langs de Oranjerivier gemaakt. Het uitzicht was prachtig; zwarte bergen, met daarnaast de rivier en de groene struiken ernaast.

We kwamen ook langs een dorpje waar de “zwartwerkers” van de farm wonen. Het heet hier Grapevalley en ze telen druiven voor consumptie. Zonder pitten, niet voor wijn. De struiken vormen een enorme groene oase in de woestijn, erg mooi om te zien. Het droge zand, groene druivenranken en de bergen op de achtergrond. Bij het ontbijt kregen we de eerste druiven van de oogst, beretrots waren ze! Alles gaat per boot naar Europa. De komende 2 maanden wordt er geplukt met veel seizoenarbeiders die hier tijdelijk hun eigen huisje bouwen van riet. ‘s Avonds lekker gegeten op het terras aan de rivier, met een koel briesje en een prachtige zonsondergang.

26 oktober Fish river Canyon / Cañon Roadhouse.
Ontbijt om 8 uur (helaas tegelijk met een grote Nederlandse groep) en na een korte rondleiding vertrokken we even voor negenen richting Noordoewer naar het kantoor van Felix Unite voor ons Oranjerivier Avontuur. We reden eerst met een pickup en de kano’s naar een punt stroomopwaarts. Er waren 8 kano’ers en de gids Stephen voor de drie uur durende tocht over de Oranjerivier. Het water was heel rustig, af en toe een kleine stroomversnelling. Maar eigenlijk was het flink kanoën. De omgeving was mooi, prachtige bergen op de achtergrond, riet aan de oever en veel vogels. Felrode kleine vogeltjes en grote, kleurrijke ijsvogels.

Om 13.00 uur waren we terug bij Felix. Daar in de auto gestapt en in 1,5 uur naar het Ai Ais Restcamp gereden. Over een grindweg, maar wel een hele goede. De advies snelheid is 60 kilometer per uur, ik probeerde het op 80 te houden, maar als je niet uitkijkt zit je zo op 110. En dat is toch te snel voor een grindweg, als je moet remmen ben je de pineut. In Ai Ais weer eens geluncht met een Tosted Sandwich, hier duidelijk de standaard lunch keuze.

Ai Ais is het eindpunt van de Fish River Canyon Walk. Een vijfdaagse trek door de kloof, die je van 15 mei tot 31 augustus kan lopen. Daarna is het te warm. En warm was het vandaag, onze thermometer gaf 36 graden Celcius aan. Het is wel een hele droge hitte, maar toch. In het restcamp vind je een kampeerplaats, een hotel, restaurant, lunchkiosk, winkel en benzine station. We hebben de banden bijgevuld en getankt, de benzine is hier iets goedkoper, namelijk 5,6 NA $, in Zuid Afrika was het 6,25 R.

We zijn niet echt de vallei ingelopen, dat is te warm op deze tijd van de dag en je moet dan ook entree betalen voor het park. Dat doen we morgen wel, aan de noordzijde. Vanaf Ai Ais was het nog een klein uurtje rijden naar onze lodge, de zeer sfeervolle Canon Roadhouse (zie ook foto hiernaast). Aan het einde van de middag hebben we nog een “Sundowner wandeling” in de omgeving gemaakt. ‘s Avonds hebben we springbok- en gemsboksteak gegeten, smaakvol gegrild met een lekker flesje wijn.

27 oktober Fish river Canyon / Canyon lodge
Om even na negenen zijn we naar de Canyon gereden. De Fish River Canyon is de grootste canyon in Afrika, vergelijkbaar met de Grand Canyon in de Verenigde Staten. De entree voor voor het park bedraagt 80 NAD per persoon en 10 NAD voor de auto. Gelukkig mochten we met een creditcard betalen, we hebben nog steeds niet kunnen pinnen in Namibië! Het Main Viewpoint is erg mooi, met uitzicht op een bocht in de rivier (U vorm) waar een beetje water in staat. Het was vandaag half bewolkt, dus moest ik af en toe even wachten op zon voor de foto’s.

Even verder ligt het Climbers Point, hier kan je afdalen in de Canyon voor de 5 daagse trekking door de Fish River Canyon. Dit moet je van te voren reserveren en mag dus alleen in de plaatselijke winter (van 15 mei tot 15 sept). Het schijnt een hele mooie trekking te zijn. In de zomer mag je helemaal de canyon niet in en ‘s winters alleen voor de 5-daagse. No day hikes. In september 2005 is een Duitse toerist alleen naar beneden gelopen. Zijn vrouw wachtte boven op hem. Hij heeft beneden nog met een groep wandelaars gesproken en is daarna op weg naar boven gegaan. Hier is hij echter nooit aangekomen. Zijn vrouw heeft alarm geslagen en er is 9 dagen naar hem gezocht maar hij is nooit gevonden. Wat een drama voor deze vrouw!

We hebben een paar punten bezocht en na een uurtje of 3,5 hadden we het wel gezien. Op naar de Canyon Lodge, het zusje van de Roadhouse. De Canyon Lodge is een geweldige plek! Midden in de woestijn en vlakbij wat heuvels (“ kopjes”) en mooi aangelegd rondom een oude boerderij uit ca. 1900. De kamers zijn in/rond de rotsen gebouwd, zodat je altijd een rotswand als muur hebt of een stuk steen in je badkamer. We hadden een wat hoger gelegen (en verder lopen) bungalow met prachtig uitzicht over de vlaktes (zie foto hiernaast). De paarden lopen los hier op de farm en die kwamen ’s middag onder onze bungalow voorbij rennen. Prachtig!

We hadden een welkomstpakket op onze kamer liggen; een half flesje wijn, kaas en een worst plateau. Erg lekker en bijna alles zelf gemaakt. De lodge produceert 70% van wat ze gebruiken zelf. We zijn er later nog gaan kijken, indrukwekkend! Daarna wat gelezen en geslapen, je wordt toch wel moe van de warmte.

Om half vijf gingen we paardrijden. Ik had een heel fel paard, Frans een iets rustigere. Maar onze gids spurtte er al na vijf minuten met een enorme snelheid vandoor. Mijn paard erachteraan, echt hard over een smal paadje. Even later keek ik om, geen Frans! Wij terug en daar stond Frans, gelukkig levend en wel, maar zonder paard. Die was terug naar huis gegaan, zonder hem. Die had het wel gehad en is ook naar huis gelopen, wij zijn doorgegaan. Niet zo hard meer overigens.

Toen ik terugkwam zat Frans in de bar met Ben en Margreet, 2 vrienden uit Nederland! Zij reizen 3 maanden door Zuidelijk Afrika, en in de andere richting dus we hadden flink wat bij te praten. Wat een verrassing! Ik had wel doorgegeven waar we zaten, maar dat ze langskwamen was een echte surprise. We hebben heel gezellig gegeten en gedronken. Het was zowaar wel elf uur voor we gingen slapen. Nog even op het terras voor ons huisje gezeten, genieten van de vallende sterren en de duizenden sterren aan de hemel. Een pracht plek!!

28 oktober Sossus Vlei / Sossus Vlei lodge
Vanmorgen gezellig met z’n vieren ontbeten en daarna een hele uitgebreide tour over het terrein gehad van Fiona, de manager. Naast de Roadhouse en de Lodge heb je ook nog een Mountain Camp, met 8 self catering appartementen. Je kunt dan gebruik maken van de faciliteiten van de lodge. Een paar honderd meter verder is de echte farm. Hier worden de groenten, kruiden, tomaten etc in de kassen geteeld. Alles voor het eten in de 4 hotels/lodges.

We vertrokken dus pas laat naar Sesriem, maar gelukkig kwamen we nog ruim in de middag aan. De Sossus Vlei lodge is echt prachtig! De kamers zijn eigenlijk tenten, met stenen muren en super de luxe. Ze hebben geprobeerd de lodge zoveel mogelijk onderdeel van de omgeving te laten zijn, en dat is goed gelukt. We hebben ’s avonds heel erg lekker gegeten op het terras, direct aan de rand van de woestijn (zie foto). Het diner was een combinatie van buffet en a la carte, ongelooflijk lekker. Het is dan ook een hele dure lodge, maar wel zeker de moeite waard!

29 oktober Sossus Vlei / Sossus Vlei lodge
Vanmorgen zijn we heel vroeg opgestaan, om zo veel mogelijk te kunnen genieten van de wisselende kleuren bij de zonsopkomst in de duinen. Vanaf de poort van het Nationale Park is het nog circa een uur rijden naar de parkeerplaats. Hier moet je de auto laten staan, en kan je per 4x4 shuttle nog verder de vallei in. Wij hebben dit stuk gelopen, door het mulle zand. Maar wat een uitzicht, het is ongelooflijk prachtig! We zijn eerst naar de Dead Vlei gelopen, een drooggevallen zoutmeertje midden in de duinen. In het zoutmeer staan dode bomen, het geheel geeft een bijna onwerkelijke indruk.


Daarna zijn we naar de Sossus Vlei gelopen, een hele hoge duin, dus een flinke klim naar boven door het mulle zand! Maar het uitzicht was prachtig, in de verte zag je de Dead Vlei liggen.

Tussen de middag zijn we terug gegaan naar de lodge, om bij het zwembad even bij te komen van de hitte. Tegen zonsondergang zijn we weer een stuk terug het park ingereden, om de duinen wederom van kleur te zien veranderen. Nu stond de zon aan de andere kant, waardoor de schaduwen op de duinen precies andersom waren.


30 oktober Swakopmund / Strand hotel
Vanmorgen geen haast! Ik had de wekker op 9 uur gezet maar was om half acht toch echt klaar wakker. We hebben relaxed ontbeten op het terras, met brutale woestijneekhoorns die kwamen bedelen bij onze tafel. Ze aten de muesli zo uit je hand. Ik ben later nog even de woestijn ingewandeld waar ik wat natuurlijkere foto’s van ze heb gemaakt. Prachtige beestjes; nadat de nootjes op waren gingen ze over op de “natural mode”. Beetje graven in het zand of er insecten omhoog kwamen. Of een kuiltje graven en daar dan lekker in gaan leggen op de buik, in het koelere zand.

Om even voor tienen reden we Sesriem in om nog even te tanken. Helaas, out of order! Je zou maar zonder benzine zitten. Gelukkig hebben wij nog 1/3 tank, daar komen we wel mee in Solitaire. Maar stel.
Na ca. 80 kilometer waren we in Solitaire; een echt 1-huis-dorp. Een benzine station (met benzine) een winkel en een cafe. That’s all, maar wel een stip op de kaart van Namibië. Zalige appeltaart overigens, flinke porties, staat deze plek bekend om. Hierna door de woestijn, het was eerst nog redelijk groen, met veel licht groen gras want het heeft vorige week geregend. We zijn twee passen gepasseerd vandaag en de Kreeftskeerkring, waar we natuurlijk een foto van hebben gemaakt.

Ik ben op de tweede pas zelfs een keer geslipt, terwijl ik echt niet harder reed dan 60! Toch nog. Flink tegen sturen, maar geen resultaat. Even later stond ik anders om, aan de andere kant van de weg, flink te trillen van de schrik. Gelukkig geen ravijn hier. Het is een heel vreemd gevoel om de totale controle over de over de auto kwijt te zijn. Ik kon sturen wat ik wilde maar ik gleed van links naar rechts over schuivend grind. Heel eng.

De omgeving veranderde langzaam van onherbergzaam naar echte woestijn met alleen maar zandduinen. We hebben nog een ommetje gemaakt over een hoogvlakte waar wat wild te zien was. Niet heel erg veel, maar toch springbok, zebra’s en veel struisvogels. En toen verder dalen, de desert werd steeds kaler, uiteindelijk was het puur zand. Even voor Walvisbaai vormde zich kleine duinen in het zand, erg mooi. En toen de oceaan, al kilometers ervoor werd het mistig van het zand. Er stond ook borden “let op zand’. Het zand waaide over de asfaltweg, een paar kilometer voor Walvisbaai, erg mooi.
En toen de oceaan; grijs, koud en dreigend. Maar wel met grote groepen Flamingo`s, die dus ook van koud water houden. Aan de boulevard zijn we even uitgestapt en genoten! van de koude wind. Een welkome afwisseling na alle hitte.

31 oktober Swakopmund / Strand hotel
Het was vanmorgen echt ongelooflijk koud, slechts 10 graden. Het hele dorp lag in de nevel, die vanuit zee komt optrekken. Toen we met de auto het stadje uitreden, sprong de thermometer omhoog. Binnen een kwartier was het weer 35 graden! We hebben ’s middags de Welwitschia Route gereden, een route door de woestijn met een routebeschrijving. Er staan nummers langs de weg, en bij het toeristenbureau kan je de bijbehorende beschrijving halen. Heel bijzonder is de Welwitschia Mirabilis plant, deze plant leeft allen hier in de Namibische woestijn en is eigenlijk een levende fossiel. Het eindpunt van de route is een Welwitschia van meer dan 1500 jaar oud!

1 november Khorixas / 
Vanmorgen zijn we eerst over de zoutweg van Swakopmund, via Henties Bay naar Cape Cross gereden. Hier huist de grootste zeehondenkolonie van de Namibische kust.
Soms verblijven hier wel 150.000 zeehonden en er zijn minimaal 80.000 zeehonden in de “rustige tijd”. Het leken er eerst niet zoveel, maar als je beter keek, waren ze overal. We hebben er 1,5 uur rondgelopen, fascinerend. Dit is de paartijd, de moddervette mannetjes komen nu aan land om de vrouwtjes te paaien en daarna hun territorium te verdedigen. Je hoort ze kreunen en krijsen en ze zijn ongelooflijk dik. Zo’n mannetje is net een zak vet met een neusje en ogen!

Rondom de zeehonden lopen de hyena’s zoekend rond te kijken, 25% van de jonge zeehonden valt ten prooi aan deze beesten. Als de moeder het water in gaat om te vissen, grijpen zij hun kans. We zagen er nu ook een rondstruinen middenin de kolonie, als een echte hond onschuldig kijkend, maar ondertussen had hij een moeder met een net geboren zeehondje op het oog. Gelukkig dit keer niet de nog geen uur oude welp, want even later hapte hij toe en jatte de moederkoek (placenta) van de geboorte weg. Tsja, de natuur…………

Hierna zijn we via Henties Bay het binnenland ingereden naar Khorixas. Ondeweg hebben we een bezoek gebracht aan de White Lady, prachtige muurschilderingen in de Brandberg.

2 november Etosha Nationaal Park / Halali Camp
Vanmorgen hebben we eerst het “Petrified Forest” bezocht, geheel versteende oude bomen die miljoenen jaren oud zijn.
Hierna zijn we naar Etosha gereden, het mooiste wildpark van Namibië. We zijn het park ingereden bij Okaukuejo. Hier moesten we ons melden en kregen we een Permit voor Etosha. De betaling moest plaatsvinden in het camp waar we ook overnachten, in ons geval was dat middenin het park, bij Halali Camp.
We hebben eerst de hele middag alle drinkplaatsen in het westen van het park verkend en het midden. We moesten om 19.00 bij de poort van Halali zijn, want dan gaat de poort dicht.
Er zijn drie kampen in het Etosha Park, elk met een kampeerplaats, bungalows, restaurant, winkeltjes en een zwembad. We waren net op tijd bij de poort. ’s Avonds hebben we in het restaurant gegeten en daarna zijn we naar de verlichte drinkplaats gelopen; één van de attracties van Halali.

Fantastisch! Toen we aankwamen bij het oranje verlichtte waterhole (kunstmatige drinkplaats bij het restcamp) zaten er minstens 50 mensen op de rotsen naar beneden te kijken. Doodstil, in het donker, met de beesten in het licht van de lampen. Er stonden 2 rhino’s met hun konten tegen elkaar aan de rand van het water. Lekker sukkelen, ’t water in en weer uit en weer wat drinken aan de rand van het water. Even later kwamen
er 3 hyena’s aangewandeld, die ook hun eigen plekje aan het water vonden, op gepaste afstand van de neushoorns.
Weer even later kwam er een leeuwin aangewandeld, die haar plek aan de oostzijde opeiste. De hyena’s moesten plaatsmaken, de neushoorn trokken zich niets van haar aan. Toen de neushoorns even later te dichtbij kwamen, begon ze te blazen en grommen, maar de Rhino’s trokken zich daar niets van af. Toen moest ze zelf plaatsmaken; de rangorde van de natuur! Het leek wel een Theater Show! Het theater: de “waterhole” bij Halali Restcamp. Het spel: de 5 Rhino’s, 3 hyena’s en de leeuwin.

3 november Etosha Nationaal Park / Makuti Lodge
Toen de poort vanmorgen om 7 uur openging, stonden we met ronkende motor klaar om op zoek te gaan naar wild. Met onze kaart in de hand, hebben we minstens 10 verschillende drinkplaatsen in het park bezocht om het wild te spotten. Prachtig, maar moeilijk te beschrijven, je moet het gewoon zien. Toppertje was de groep van 10 leeuwen die vlak langs de weg, lekker onder een boom lagen te luieren.





’s Middags ingecheckt in de luxe Makuti lodge even buiten het park, aan de oostzijde. In de namiddag zijn we het park weer ingereden, bij zonsondergang zie je toch het meeste wild.

Vlak voor sluitingstijd reden we nog langs een drinkplaats vlak bij de poort, waar een groep giraffen stond te drinken in het licht van de ondergaande zon. Prachtig, zoals ze door hun poten gaan om bij het water te kunnen komen.

4 november Rundu / Nkawazi Lodge
Vanmorgen uitgeslapen en daarna relaxed genoten van het uitgebreide ontbijtbuffet in deze prachtige, zeer luxe lodge. We vertrokken pas om kwart over 10 richting Tsumeb. Alles over geasfalteerde wegen dit keer. In Tsumeb hebben we de tank weer volgegooid en ons rechter achterwiel opgevuld met lucht, die loopt steeds langzaam leeg. Even voor Tsumeb hebben we een meertje bezocht, een Cenote eigenlijk, zoals ik dat van Mexico ken, een gat met water in het kalkplateau. Daarna verder naar Grootfontein, weer over een perfecte weg. Je haalt gemakkelijk 140 km/uur (officiële max. snelheid 120 km/uur) Even voor Grootfontein hebben we een 2 x 20 km omweg gemaakt naar de Hoba meteoriet, een flinke steen van zo’n 3 meter x 2 x 1 van puur metaal. Deze is zo’n 80.000 jaar geleden op aarde beland, maar zeker 200 miljoen jaar oud. Niet te tillen!

Daarna door naar Rundu, over een kaarsrechte weg met super asfalt. Na een ‘mond & klauwzeer checkpoint’ (en rijbewijs check van de politie) veranderde het landschap flink. Geen enorme farms meer met grote hekken eromheen, maar opeens kleine dorpjes en overal koeien en mensen, ook op de weg. Het enorme hek (& poort) is hier dan ook gebouwd om het vee tegen te houden en eventuele overbreng van ziektes te stoppen. Ik kon nu niet zo hard meer rijden, met mensen, geiten & koeien op de weg. Bij elk dorpje stond er een bord: school! 90km! Verder dus opeens heel andere bebouwing, overal kleine, rieten hutten in een kraal en heel veel mensen. Dit is het Afrika zoals je je dat voorstelt. In het stadje Rundu was het een drukte van belang, veel mensen vanuit Angola, dit is echt een grensplaatsje. We hebben nog een half uurtje internet gecheckt (17,5 R voor 30 minuten) en zijn toen naar de Lodge gereden, zo’n 15 kilometer buiten het dorp, langs de Kavango River. Een prachtige plek, echt in de middle of nowhere. We moesten dwars door de velden rijden (de ‘floodplains’ van de Okavango rivier) en kleine dorpjes. Onze bungalow in de lodge was prachtig, erg ruim en heel sfeervol ingericht met een enorme badkamer. Je hebt hier elektriciteit van de generator tot een uur of elf ’s avonds. Daarna zijn er parafine lampen. De rest van de middag hebben we relaxed aan de rivier gezeten, met uitzicht op Angola. We werden nog uitgenodigd voor de bootcruise op de rivier, maar zaten te lekker in het windje. Wel leuk natuurlijk, ze vertelde later dat ze onderweg nog stoppen aan de overzijde van de rivier voor ‘a cola in Angola’.
Nog wat gekletst met Valerie, de oprichtster van de lodge. Zij steunen diverse projecten, of hebben ze opgericht eigenlijk, met steun voor kleine dorpjes in de buurt. Er is een beurs voor de beste studenten, die dan kunnen studeren. Ze zijn de lodge in 1994 begonnen en openden in 1995 met 6 bungalows. In 1998 was alles klaar, in 2000 begon de oorlog in Angola, direct aan de overkant van de rivier. Drie jaar lang geen klant, maar ze moesten hier wel blijven, anders wordt alles geplunderd! Na zonsondergang werd er gedanst door jongeren uit het dorp (een van de projecten) en toen diner. De lodge heeft prachtige paarden voor een tripje langs de rivier, 100 R voor 1,5 uur. Ik dacht half arabieren, maar het waren Amerikaanse Quaterhorses. Prachtig. Helaas waren we ‘s middag te laat om nog mee te gaan. ‘s Avonds nog lekker buiten gezeten, genietend van het lekkere windje van de rivier, het geluid van de kikkers en de maan als bootje in de lucht.

5 november Katima Mulilo / Zambezi Lodge
Vroeg op, 7 uur ontbijt en daarna op naar de Caprivi strook. Het is een flink stuk rijden vandaag en we willen ook nog twee bezienswaardigheden bezoeken. Allereerst de Popa Falls, het begin van de Okavanga Delta. De rivier wordt hier een kilometer breed en valt over een rotsplateau naar beneden, met een verval van ongeveer een meter. Vanaf hier verdeelt de rivier zich in steeds meer verschillende stromen, tot de Okavanga letterlijk en figuurlijk verzand in de woestijn. We zitten hier bij het handvat van de Delta. Even ten zuiden van de Falls ligt het Mohango National Park, een klein, maar mooi park aan de grens met Botswana. Bij het inschrijven zagen we dat er vandaag slechts 3 auto’s het park zijn ingereden, thats all.

We zagen meteen al veel wild; zebra’s, giraffen, kudu’s; springbokjes en een kudde olifanten op de grasvlaktes aan de rand van de rivier.

Bij de picknick plek kwamen we een local tegen, die vertelde dat hij de 6 Pythons kwam vrijlaten die hij in zijn tuin (in Rundu) had gevangen; bij het kippenhok! Drie slangen had ie al losgelaten, de vierde liet hij nu uit de zak, de 5e en 6e waren uit de zak ontsnapt en zaten ergens los in de auto. Wij allen op zoek dus, de 6e liet zich bijna niet pakken, hij zat onder de passagiersstoel. Een hele grote, Frans heeft ‘m losgelaten in de natuur (Adrenaline kick 1).

De man vertelde dat je hier een leuke wandeling naar de hippo’s kunt maken. Goede tip! We zijn samen met hem en twee Zwitsers een stukje gelopen. Inderdaad zeker 10 hippo’s gezien, grazend langs de oever en zwemmend in de rivier. Verder een krokodil en een prachtige omgeving.
Op de terugweg kwamen we de olifanten weer tegen, maar nu vlakbij. Een stond er vlak naast de weg, dus stopten we. Maar hij stak niet over, maar bleef staan en stond ons boos aan te kijken, met klapperende oren. Toen kwamen er nog een paar olifanten aan, waarvan 1 echt op de auto afliep, zeer geïnteresseerd. We zaten doodstil en durfden niet eens meer te praten, doodeng. Ze hadden duidelijk interesse in onze gouden, in de zon glinsterende Toyota! Gelukkig liepen ze op een gegeven moment weer verder (Adrenaline kick 2 van vandaag)
In Katima Mulilo vonden we de Zambezi Lodge al snel, een prima lodge. Wel duidelijk een iets ouder hotel, maar het ligt mooi aan de rivier en we werden vriendelijk ontvangen. ’s Avonds gezellig gegeten aan de rand van het zwembad, met kaarsjes want de elektriciteit was uitgevallen. Gelukkig kwam het later OK (voor de airco)

6 november Livingstone - Zambia
Eigenlijk hadden we nog een tweede nacht in K.M, maar hier is niets te doen, dus hebben we besloten om naar Victoria Falls te gaan. Dus vroeg uit de veren en òp naar de grens van Botswana. Dit ging weer supermakkelijk, geen visa, geen lastige douaniers. In Botswana reden we dwars door het Chobe NP, over de asfaltweg in het midden. Hier moet je ook uitkijken voor olifanten, al zitten de meeste dicht bij het water. In Kasane zijn we naar de Safari Lodge gereden, waar we morgen pas een reservering hebben. Hier hebben we onze bagage afgegeven en de auto (veilig) geparkeerd. Bij de receptie hoorde ik 2 mensen klagen over het feit dat hun transfer naar de grens er nog niet was, bedacht meteen dat we misschien wel mee konden rijden! Even later kwam de chauffeur en voor 9 usd per persoon konden we mee naar de grens rijden. Daarna was het busje vol, zeiden ze. Zien we dan wel weer! Zo waren we weer snel bij de grens, om Botswana al weer te verlaten. Dit was wel mijn kortste bezoek aan een land ooit, denk ik zo.

Na de grensformaliteiten moesten we met een klein bootje de rivier over, en daarna de Zambiaanse grensformaliteiten. Deze man bij immigratie was een van de aardigste douaniers ooit. Het was allemaal erg ingewikkeld, of je nou wel of niet een dagvisum voor Zimbabwe kon krijgen. Want die kant van de watervallen willen we ook zien. Uiteindelijk kregen we een double entry visum (40 us) voor de prijs van een single entry visum (25 us), geweldig aardig! Hij gaf mij eerst de verkeerde, zodat ik zelfs 2 stempels in mijn paspoort heb.

Ondertussen bleek het busje helemaal niet vol te zijn, zodat we na wat onderhandelen voor 18 us per persoon mee mochten naar Livingstone, zo’n 80 kilometer verderop.
Daar ingecheckt in het gezellig backpackers hotel Fawlty Towers. Prachtige tuin met zwembad, bar & tv lounge. Maar wel erg eenvoudige kamers, zonder airco (zouden we ‘s nachts nog behoorlijk spijt van krijgen)
We hebben een sandwich gegeten in Hunky Tunky restaurant en daarna een taxi naar de watervallen genomen (ca. 11 kilometer voor 15.000 Kwacha). De Victoria Falls  bleken zo goed als droog te staan. Ik wist wel dat er weinig water in de rivier zou zitten, maar ’t viel toch tegen. Aan de Zambiaanse zijde was echt niets over, wel hele mooie rotspartijen waar je nu veilig overheen kunt wandelen.

We zijn ook helemaal naar beneden gelopen (Boiling Pot). Hier heb je een mooi uitzicht (van onderen) op de brug tussen Zambia en Zimbabwe.
Op de terugweg werd ons pad geblokkeerd door een enorme vader baviaan met een moeder baviaan met een dood jong in haar armen, dat ze overal mee heen sleepte (stonk!) We moesten flink stampen en slaan met stokken voordat we over het pad verder konden lopen. Daarna een biertje gedronken in het Sun hotel vlakbij de watervallen, het was erg warm en benauwd. Er zit regen in de lucht!
Het hotel ligt midden in een park, de zebra’s lopen naast het zwembad, de giraffes op de oprijlaan. ’s Avonds gegeten in de Grill Bar, met live muziek: de slechtste band die ik ooit gehoord heb. Terug in het hotel met onze benen in het water aan de rand van het zwembad gezeten, zo warm was het! ’s Nachts ook bijna niet geslapen onder de klamboe met alleen een kleine ventilator. Morgen weer een luxe kamer!

7 november Kasane / Chobe Safari Lodge
Vanmorgen hebben we ontbeten in de tuin van het vegetarische restaurant en daarna weer per taxi naar de Falls, dit keer net iets verder, naar de grens. Zambia uit was makkelijk. Daarna lopend over de brug door niemandsland naar Zimbabwe. Op de brug hadden we mooi uitzicht op een groep rafters die de eerst rapids na de watervallen veroverden. Pittig hoor! Er viel er dan ook een uit de boot.
En dan de bungyjumpers. Er stond een meisje klaar om te gaan, maar ze durfde eigenlijk niet meer. Ze stond helemaal te trillen,en toen ze haar probeerden over te halen, begon ze zelfs te janken. Maar ze ging toch, al leek het wel of ze haar net dat laatste zetje gaven.. De volgende dook erin alsof het een zwembad was, 111 meter bungy jump, 85 USD voor 30 seconde aktie! Ter info: een Rafting trip kost 95 USD, een 15 minuten helicoptervlucht 85 USD.

Na de brug kwamen we bij de grens van Zimbabwe. Een dagvisum voor Zimbabwe bleek inderdaad niet mogelijk, andersom kan het wel (een dagvisum voor Zambia vanuit Zimbabwe voor 10 USD). Dus hebben we voor 30 USD een gewoon visum gekocht, bij deze minder aardige migratiemijnheer.
De Zimbabwe zijde van de watervallen was nog wel erg mooi, hier is nog wel veel water. Pas in januari wordt het totaal het weer breder, in maart is de hele waterval weer vol. Tot de maand juni, en dan wordt het langzamer weer minder. Voordeel is wel dat er nu veel minder waterspray was; als de rivier vol is, kan je niet overal komen en/of word je kleddernat.
Bij de uitgang van het park hebben we met een taxichauffeur onderhandeld, die brengt ons voor 40 USD eerst naar het dorp en een uur later naar de grens met Botswana.

Toen Frans hier 1, 5 jaar geleden was, kreeg je 7.500 Zim $ voor een USD, nu is dat 60.000. Wat een enorme inflatie!
Toen was alles erg goedkoop, nu is het heel erg duur. Benzine is niet meer te krijgen, het land wordt echt om zeep geholpen door de dictator Mugabe.
De reis naar de grens duurde een klein uurtje, we stopten een paar kilometer buiten het dorp voor benzine. Dat wordt hier illegaal verkocht in jerrycans, men koopt het over de grens in Botswana.
In de Chobe Safari Lodge ingecheckt in onze prachtige kamer, met airco, en nog even bij het zwembad gelezen. De lodge is erg populair, er waren veel gasten, waaronder veel Nederlanders.
Het eten ’s avonds was in buffetvorm, in een prachtig restaurant buiten aan de rivier, erg mooi. ‘s Avonds nog lekker op ons balkon gezeten. Zo fijn dat er in deze periode geen muggen zijn!!

8 november Kasane / Chobe Marina Lodge
We wilden vanmorgen met onze eigen auto door het Chobe NP rijden, maar dat mag alleen met een 4x4. Het is overigens erg duur, entree 120 pp en 50 voor de auto. Als je via een hotel het park ingaat betaal je slechts 70 pp per dag.
Ingecheckt in het hotel, 200 meter verderop. Normaal zitten onze reizigers natuurlijk niet in twee verschillende hotels, maar ik wilde ze allebei uitproberen.
Dit is echt een prachtige lodge, iets luxer en rustiger dan de Safari Lodge. Wij hadden een prachtige suite met aparte woonkamer, slaapkamer. Die middag hebben we de bootcruise nog niet gedaan, omdat de entree per dag gaat. Zonde om 2x te betalen. Dus relaxen bij het zwembad, lezen en schrijven.
‘s Avonds a la carte diner in het restaurant. De keuze was beperkt, maar het eten was echt zalig !!

9 november Kasane / Chobe Marina lodge
Om 5.30 ging de wekker al voor onze safari van 6 tot 9. In een open landrover met gids/chauffeur die veel wist te vertellen. Dat is natuurlijk het voordeel van een georganiseerde gamedrive, je hebt een goede gids die veel meer wild ziet en er veel over weet te vertellen.. We reden langs de rivier en hebben gazelles, springbok, giraffen, olifanten, hippo’s, krokodillen & buffels gezien. En heel veel vogels. Het aantal olifanten viel me heel erg tegen, maar gelukkig zou dat dezelfde middag nog helemaal goed gemaakt worden.

Om 15.00 hadden we de boot cruise over de Chobe rivier en dit was echt geweldig. Een hoogtepunt van de vakantie, dus niet te missen. Je zit lekker op een stoel in het windje op de boot en vaart naar de beesten toe.

10 november Nata / Nata Lodge
Vandaag zijn we zuidwaarts gereden door Botswana, naar Nata. Hier heb je een prachtige zoutpan in een nationaal park. In de regentijd staat deze deels onder water, en komen er veel vogels naar dit park toe. Met als hoogtepunt enorme groepen flamingo’s, wat natuurlijk een mooi plaatje oplevert met de witte zoutmeren op de achtergrond.
Nu was er echter helemaal niets; geen vogel te zien. We hebben nog een rondje gereden door het nationale park, en over de witte zoutvlaktes, maar dit is duidelijk niet de goede tijd.
De lodge was mooi, met een lekker zwembad en een leuke tuin waar ’s morgens veel vogels komen ‘ontbijten’.

11 november Ellisras / Safari Lands
Vandaag keren we weer terug naar Zuid Afrika. De grensovergang was weer heel gemakkelijk, een groot voordeel van zuidelijk afrika. We reden door een mooi heuvelachtig landschap met allemaal privé game lodges. In dit gebied wordt gejaagd op wild, in speciale game lodges met schietvergunningen. Alles binnen de regels natuurlijk, en er mogen maar een bepaald aantal beesten per jaar worden doodgeschoten. Ik heb gelezen dat je voor het mogen schieten van een leeuw ten minste 30.000 dollar moet betalen!
Het wild is hier teruggebracht, enige jaren geleden waren het allemaal veeboerderijen. Maar dat liep niet
zo best, en met deze game lodges is meer geld te verdienen. Je zit hier op slechts 2 uur rijden van Johannesburg, er komen veel mensen voor een weekendje naar deze lodges. In onze lodge werd niet geschoten. Ze waren nog bezig met de aankoop van meer wild voor hun lodge. Volgend jaar hopen ze olifanten te kunnen introduceren in hun park (niet om op te schieten natuurlijk!)
De lodge heeft ook een bushcamp, waarbij je echt in de wildernis slaapt. Geen elektriciteit, de maan en sterrenhemel als verlichting. Het zag er erg romantisch uit, met een diner boven op de rotsen en uitzicht over het park. Op het terrein Safarilands wonen ook 7 Bushmen families (bosjesmannen). Zij komen elke weekeinde naar het Bushcamp, zodat de gasten kennis kunnen maken met het leven van deze oorspronkelijke bewoners van zuidelijk Afrika.

12 november vlucht naar Amsterdam
 Vandaag hebben we Pretoria bezocht. Laat in de avond vlogen we per KLM terug naar Amsterdam.